Η Δύναμη της Συγνώμης

Μετά από όλο αυτό το γιορτινό κλίμα, τα ψώνια, τα δώρα, τα φαγητά και τα φωτάκια, προσπαθούμε να προσαρμοστούμε στην καθημερινότητα, στη μονότονη, βαρετή πραγματικότητα. Δηλαδή, την πραγματικότητα "π. Γ.", προ Γιορτών!… Βίωσα, λοιπόν, μια δύσκολη κατάσταση μέσα στις γιορτές και μέσα από αυτό το άρθρο, θα προσπαθήσω να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά και να καταλάβω εκ των υστέρων τι ακριβώς μου συνέβη…

Εφηβεία και ξανά εφηβεία… Τι δεν θα έδινα για να περάσει αυτή η ηλικία! Όχι πως δεν περνάω καλά, ίσα-ίσα, αλλά βρε αδερφάκι μου η αναζήτηση της προσωπικότητας σου, το να γνωρίζεις τον εαυτό σου μέσα από τις εμπειρίες σου, είναι πραγματικά μια κόλαση…!

Πολλές φορές παραφερόμαστε και πάνω στο θυμό μας, ίσως να λέμε πράγματα που δεν εννοούμε, που ακούγονται άσχημα και πικρά, λόγια του αέρα… Το χειρότερο βέβαια είναι όταν καταλαβαίνεις το λάθος σου να μην έχεις το θάρρος να ζητήσεις "συγνώμη", να ξεκινάς να μιλήσεις αλλά η φωνή σου να μην μπορεί να βγει… Και τι κάνεις τότε; Γράφεις γράμμα; Στέλνεις ένα απρόσωπο e-mail; Στέλνεις μήνυμα στο κινητό; Χμ… Πολύ εύκολο να το κάνεις, μα αξίζει; Έχει την ίδια αξία από το να παραδεχτείς το λάθος σου μπροστά στον άλλον, και να του ζητήσεις να σε συγχωρέσει; Να παρακαλέσεις για μια ακόμα ευκαιρία, να υποσχεθείς πως δεν θα ξαναγίνει, να φωνάξεις από θυμό για την απερισκεψία σου και να κλάψεις ζητώντας συγνώμη που πλήγωσες μια καρδιά που ήθελε το καλό σου; Όχι, είναι κάτι εντελώς διαφορετικό… Και εύχεσαι: «Θεέ μου! Αν μπορούσα να γυρίσω πίσω το χρόνο! Πόσα πράγματα θα άλλαζα!»

Όταν έχεις άδικο για ένα ζήτημα, είναι τεράστιο βήμα να το παραδεχτείς… Να μην μπει αυτός ο παλιο-εγωισμός σου στη μέση και δεν σε αφήσει να δεις την αλήθεια… Μα, όταν το παραδέχεσαι κι όταν ο εγωισμός σου σε έχει εγκαταλείψει, που είναι το θάρρος σου; Πού είναι το θράσος σου; Πού είναι αυτό το θράσος που σε έκανε να μιλήσεις τόσο άσχημα στον άλλον, που σε έκανε να παραφερθείς τόσο πολύ; Είτε είναι φίλος είτε αδερφός είτε γονιός, το ίδιο άσχημα σε κάνει να αισθάνεσαι η πράξη σου, ή μάλλον η απραξία σου… Τι κάνεις; Περιμένεις… Τι περιμένεις; Την κατάλληλη στιγμή! Πότε θα έρθει όμως;! Ας την κάνεις την έρημη ΕΣΥ κατάλληλη! Και πόσο μάλλον, όταν βλέπεις ότι στεναχωρείς τους γονείς σου… Ότι μίλησες άσχημα στη μητέρα σου κι έπειτα κατάλαβες πόσο κουτός ήσουν… Έπειτα, όταν βλέπεις τα βουρκωμένα μάτια της, την αγανάκτηση της…

Αν σ’ αγαπάει, που σ’ αγαπάει (μάνα είναι, φίλος, αδερφός…), σε συγχωρεί… Σίγουρα σε συγχωρεί, μα το πρώτο βήμα ποιος το κάνει; Περιμένει να μετανιώσεις και να ζητήσεις συγνώμη… Πώς όμως; Κουβαλάς μέσα σου τόση ντροπή για την πράξη σου, που απλά σωπαίνεις κι όταν συναντιέστε στο δρόμο, υποτίθεται φτιάχνεις τα μπερδεμένα μαλλιά σου, καθαρίζεις τα υποτιθέμενα λερωμένα σου γυαλιά και… ΟΥΠΣ! Δεν τον είδες… Κρύβεσαι πίσω από προφάσεις… Ή λες ένα ξερό «γεια» και προσπερνάς αυτό το πρόσωπο, το τόσο σημαντικό για σένα… Γιατί δεν νιώθεις έτσι για οποιονδήποτε!

Προτείνω, εγώ, αυτή που ακόμα δεν έχει ζητήσει συγνώμη και που θέλει να πάρει και να δώσει δύναμη και θάρρος, κλείσε τα μάτια σου και καν’ το. Μια απόφαση είναι!

Μαμά, αν με διαβάζεις, σου ζητάω συγνώμη…