Ο Ερωτευμένος  Κόκορας

Πριν κάποια χρόνια εγκαταλείποντας τον θόρυβο της πόλης, μετακομίσαμε στο σπίτι μας στην εξοχή. Μόνο δέκα λεπτά μακριά  από το Ηράκλειο ήταν το ιδανικό ησυχαστήριο, μετά από μια κουραστική μέρα. Κάθε βράδυ πέφταμε για ύπνο με τον γλυκό θόρυβο των  τζιτζικιών και το πρωί ξυπνάγαμε με τα τραγούδια των πουλιών.

Πολύ σύντομα ανακαλύψαμε πως ο γείτονας μας είχε ένα κοτέτσι με αρκετές κοτούλες και έναν χαριτωμένο κόκορα.

Το πρώτο πράγμα που ακούγαμε κάθε πρωί ήταν η λαλιά του κόκορα. Κατά τη διάρκεια της ημέρας δήλωνε συχνά την παρουσία του, αλλά πάντα με ευχάριστο τρόπο.

Ζήλεψα το κοτέτσι του γείτονα και αμέσως βάλθηκα να εξερευνήσω τον κήπο μου για χώρο, ούτως ώστε να φτιάξω και εγώ ένα.

Σε λίγες μέρες  ήταν έτοιμο το κοτέτσι και αμέσως προμηθεύτηκα από το χωριό έξι όμορφες μαύρες κότες. Βασικά ενδιαφερόμουν μόνο για τα αυγά και έτσι δεν αγόρασα πετεινό. Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη όταν μάζεψα τα πρώτα μου αυγά.

Με την πάροδο του χρόνου σκέφτηκα να τις αφήνω ελεύθερες να βοσκούν, έτσι για να έχουν και μεγαλύτερη ποικιλία τροφής. Κάθε πρωί όταν τους άνοιγα την πόρτα αυτές έτρεχαν έξω  και τα βράδια επέστρεφαν στο κοτέτσι τους.

Όσο διάστημα ήταν έξω δεν τις έβλεπα καθόλου, μιας και ο κήπος μου είναι αρκετά μεγάλος. Κάθε πρωί εγώ τους άνοιγα, κάθε βράδυ επέστρεφαν στο κοτέτσι τους  οι κυρίες.

Ένα πρωί λοιπόν βιαστική, βιαστική όπως ήμουν δεν τους άνοιξα την πόρτα.

Βγαίνοντας από το σπίτι και πηγαίνοντας προς το αυτοκίνητο άκουσα το γνωστό λάλημα του γειτονικού πετεινού. Όμως κάτι ήταν διαφορετικό. Ακουγόταν από άλλη κατεύθυνση. Συγκεκριμένα από το δικό μου κοτέτσι. Με κατέλαβε η περιέργεια να δω τι συμβαίνει.

Μπροστά στο κοτέτσι στεκόταν  ο ομορφότερος πετεινός που είχα δει ποτέ. Την δεδομένη στιγμή κατάλαβα γιατί δεν μπορούσα ποτέ να εντοπίσω τις κότες μου στον κήπο. Επειδή έφευγαν από το οικόπεδο μου μέσα από μια τρύπα στον φράχτη και περνούσαν την μέρα τους παρέα με τα ζώα του γείτονα.

Μια ερωτική ιστορία είχε αναπτυχθεί και ο πετεινός είχε συνηθίσει να βλέπει την καλή του κάθε μέρα. Την ημέρα λοιπόν που οι κοτούλες δεν βγήκαν από το κοτέτσι, ο κόκορας έσπευσε να τις βρει. Την επόμενη μέρα έκανε ακριβώς το ίδιο πράγμα. Οι υποψίες μου επιβεβαιωθήκαν. Ένας μεγάλος έρωτας είχε ξεκινήσει. Τις επόμενες μέρες ερχόταν και πάλι. Όταν πλησίασα να ανοίξω το κοτέτσι δεν έφευγε, αλλά περίμενε να τις πάρει και να φύγουν όλοι μαζί. Μερικές μέρες αργότερα, έμελλε να κάνω μια σπουδαία ανακάλυψη.

Βρίσκω στο κοτέτσι μου εκτός τις κοτούλες και τα αυγά τους και τον υπέροχο πετεινό.

 Δεν πίστευα στα μάτια μου. Είχε έρθει από βραδύς με τις υπόλοιπες κότες και είχε εγκατασταθεί  στο κοτέτσι μας.

Συγκινήθηκα από αυτό τον έρωτα και αίφνης σκέφτηκα τον Ρωμαίο και Ιουλιέτα.

Όμως, σε κάθε ερωτική σχέση υπάρχει και ένα όμως, την επόμενη μέρα δεχτήκαμε μια απρόσμενη επίσκεψη.

Μια κατάλευκη κότα, υπερήφανη και δυνατή ήρθε παρέα με τρία κλωσοπούλια στην αυλή μου. Έμειναν  περίπου μια ώρα και μετά έφυγαν.

Το ίδιο έγινε και την επόμενη μέρα, και μετά δεν ξαναφάνηκαν.

Όλοι στην οικογένεια γελούσαμε με αυτό το συμβάν και το μυαλό μας πήγε στο ίδιο πράγμα. Ότι ο πανέμορφος και πονηρός πετεινός άφησε την οικογένεια του και το'σκασε με την ερωμένη του.

Ήταν μια όμορφη και συνάμα θλιμμένη ιστορία, αλλά δεν έχουν όλες οι ιστορίες αγάπης στοιχεία ευτυχίας και θλίψης; Όπως έγραψε ένας δημοφιλής ποιητής κάποτε: Χωρίς τη θλίψη δεν θα γνωρίζαμε ποτέ την ευτυχία.

Χρόνια Πολλά Στους Ερωτευμένους