Ο Άγιος Χαράλαμπος Ο Θαυματουργός

Ο Άγιος  Ιερομάρτυρας Χαράλαμπος ο θαυματουργός, παρ' όλο που έζησε σε δύσκολους καιρούς και πέρασε τα μεγαλύτερα μαρτύρια, εν τούτοις η ζωή του, ήταν γεμάτη από χαρά και λάμψη, όπως άλλωστε και το όνομα του το λέει: Χαρά - λάμπης. Την χαρά του αυτή την έδινε η πίστη του η μεγάλη. Ο Χαραλάμπης ήταν Χριστιανός με την κυριολεξία του όρου, όχι μόνο κατ' όνομα αλλά και στην πράξη και αυτό το αποδείκνυε καθημερινά μέσα από συγκεκριμένη πρακτική και συμπεριφορές συμβατές προς την ανωτέρω ιδιότητα του, η οποία ήταν και η κορωνίδα των στόχων και των προοπτικών της ζωής του.

Έμαθε μελετώντας την Αγία Γραφή τις μεγάλες και αιώνιες αλήθειες, για την Δημιουργία του κόσμου και την αθανασία της ψυχής.

Στο γλυκό και γαλήνιο πρόσωπο του ήταν πάντοτε ζωγραφισμένη η εσωτερική του γαλήνη και αρμονία που μυστικά βίωνε βαθιά μέσα στην καρδιά του. Το βλέμμα του δεν κοίταζε ποτέ τις δυσκολίες της πρόσκαιρης τούτης ζωής, αλλά πετούσε μακριά, κι' έβλεπε την αιώνια ζωή της ατελεύτητης χαράς, ευτυχίας και μακαριότητας, στην οποία επεδίωκε με όλες του τις δυνάμεις να συμμετάσχει.

Για αυτή λοιπόν την αθάνατη ζωή του ουρανού, αρνήθηκε όλες τις πρόσκαιρες και εφήμερες χαρές του μάταιου τούτου κόσμου. Γύμνασε και άσκησε τον εαυτό του έτσι, ώστε να θέλει και να μπορεί να αντιστέκεται θαρραλέα στους κινδύνους σε μικρά ή μεγάλα πάθη, που θα μπορέσουν να τον κάνουν να ξαστοχήσει από τον κορυφαίο στόχο του που ήταν ο ουρανός και η πατρική αγκαλιά του Χριστού.

Την παιδική και νεανική του ηλικία την πέρασε σε διαρκή επαφή και επικοινωνία με τον Χριστό και την εκκλησία του. Αλλά και στη συνέχεια μεγαλώνοντας ανταποκρίνεται στο κάλεσμα του Θεού για το της "ιεροσύνης αξίωμα", και με όλη την φλόγα και το πύρωμα της καρδιάς του, θέτει τον εαυτό του στη δούλεψη του Χριστού, χωρίς δισταγμούς, προϋποθέσεις και συναλλαγές. Σαν νέος με την ζωή του και το λόγο του δίδασκε τους συνομηλίκους του. Σαν κληρικός έφερε πλήθος ψυχών, απίστων και ολιγόπιστων κοντά στο Χριστό και σαν άνθρωπος βρισκόταν ανελλιπώς κοντά σε δύστυχους, πονεμένους και αναξιοπαθούντες συνανθρώπους του.

Εκείνο όμως που ανεβάζει πιο πολύ τον Άγιο Ιερομάρτυρα Χαράλαμπο στη συλλογική συνείδηση της εκκλησίας και κατά συνέπεια μέσα στην εκκλησιαστική μας ιστορία είναι τα φρικτά του μαρτύρια και η από πλευράς του ειρηνική διαχείριση και υπομονή και αντοχή τους.

Η θυσία για τον Θεό είναι το «καντάρι» και το μέτρο των πραγματικών προθέσεων και επιδιώξεων μας σχετικά με την σωτηρία της ψυχής μας, και σε αυτή ακριβώς την πρόκληση - πρόσκληση ο Άγιος Χαράλαμπος ήταν παρών, ξεπερνώντας τους πόνους και τις οδύνες των μαρτυρίων των οποίων υπέστη για την αγάπη του Χριστού. Όταν ήλθε εκείνη η μεγάλη στιγμή που ο Άγιος τόσο προσδοκούσε και για την οποία όλη του την ζωή προετοιμαζόταν, προχώρησε στη θυσία της πρόσκαιρης ζωής του χαρούμενος, έχοντας την πεποίθηση βαθιά μέσα του, πως θυσιάζει το έλασσον για το μείζον, το σχετικό για το απόλυτο, την γη για τον ουρανό, το τώρα για την αιωνιότητα.

Τα φρικτά βασανιστήρια και οι δήμιοι του δεν τον φοβίζουν δεν μπορούν να τον λυγίσουν για αυτόν είναι ασήμαντα εμπρός στον υπέρτατο σκοπό του. Οι απειλές σβήνουν μπροστά στην πίστη του η οποία τον πλημμυρίζει. Ο Άγιος λέει "ΟΧΙ" στα είδωλα και ας του καταξεσχίζουν τις σάρκες, λέει "ΟΧΙ" στους ειδωλολάτρες και αυτοί ας τον γδέρνουν ζωντανό, λέει "ΟΧΙ" στους κάθε λογής και εποχής ισχυρούς της γης, κι' ας τρέχουν τα αίματα από τις πληγές. Και τελειώνει την τόσο πρόσκαιρη όσο και εφήμερη ζωή του με το όνομα του Χριστού στο στόμα, λάμποντας κυριολεκτικά και σαν Άγιος και σαν Ιερομάρτυρας.