Ας μιλήσουμε για μεγέθη!

Όταν μιλάμε για κάποιο μέγεθος, συχνά συνειδητοποιούμε πως η σημασία αυτής της λέξης είναι εντελώς σχετική και υποκειμενική. Για παράδειγμα, όταν ήμαστε παιδιά, το μέγεθος των πάντων στα μάτια μας φαινόταν τεράστιο! Το δωμάτιο μας, το σπίτι μας, το μπάνιο! Έπρεπε να σκαρφαλώσουμε κάπου για να κοιταχτούμε στον καθρέφτη! Ήμαστε όπως τους νάνους στο σπίτι ενός γίγαντα. Ακόμα και οι γονείς μας, μας φαίνονταν τόσο ψηλοί και μεγάλοι! Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, όλοι οι ενήλικες  φαίνονταν στα μάτια μας ψηλοί και μεγάλοι.

Κι έπειτα, μεγαλώσαμε. Ξαφνικά, το δωμάτιο μας μοιάζει μικροσκοπικό και δεν μπορούμε να κάνουμε αρκετό χώρο όσο χρειαζόμαστε. Το κρεβάτι μας είναι τώρα πολύ μικρό για μας. Το μπάνιο είναι όπως το μπάνιο ενός νάνου κι εμείς είμαστε τώρα οι γίγαντες! Οι γονείς μας δεν είναι πια τόσο ψηλοί. Στην πραγματικότητα μετά από κάποιον από τους καβγάδες μας, φαίνονται τόσο μικροί κι αβοήθητοι…

Και μετά, μεγαλώσαμε κι άλλο… Τους δρόμους που σαν πεζοί θεωρούσαμε ατέλειωτους, τώρα που οδηγούμε σε αυτούς δεν μας φαίνονται και σπουδαία υπόθεση πια. Συνεχίζουμε να ψάχνουμε διαρκώς για μεγαλύτερο σπίτι, επειδή το δικό μας δε μοιάζει ποτέ αρκετά μεγάλο. Πρώτα ταξιδέψαμε στη χώρα μας και ξαφνικά συνειδητοποιήσαμε πόσο μικρή είναι η πόλη μας κι έπειτα ταξιδέψαμε στον κόσμο και καταλάβαμε πόσο μικρή είναι η χώρα μας!

Και για να σας δείξω πόσο υποκειμενικός είναι ο τρόπος που συνεχίζουμε να αντιμετωπίζουμε την πραγματικότητα μας όσον αφορά στο μέγεθος, θα σας δώσω ένα παράδειγμα: Όλοι θεωρούμε την οδό Καλοκαιρινού Λεωφόρο. Η ταμπέλα του δρόμου γράφει: Λεωφόρος Ανδρέα & Μαρίας Καλοκαιρινού. Όταν με ρώτησε ένας αμερικάνος τουρίστας κάποια στιγμή πού είναι η "Avenue Kalokairinou" και του απάντησα πως περπατά σ’ αυτήν, γούρλωσε τα μάτια του και με μεγάλη έκπληξη μουρμούρισε: "What, this is an avenue?" Πιθανώς ήταν μια λεωφόρος εντελώς διαφορετική από αυτές που είχε συνηθίσει στη χώρα του, αλλά ακόμα θεωρείται λεωφόρος και φαντάζομαι πως στο Ηράκλειο του 1950 θα ήταν και η μοναδική!

Επιπλέον, παραπονιόμαστε για την κίνηση στο Ηράκλειο μέχρι να επισκεφτούμε τους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας και να δούμε τι κίνηση υπάρχει εκεί! Τι θέλω να πω; Καθώς συνεχίζουμε να μαθαίνουμε και να εξερευνούμε τη ζωή, πάντα ανακαλύπτουμε κάτι μεγαλύτερο, κάτι καινούριο, κάτι διαφορετικό από όσα ξέραμε μέχρι τώρα. Δεν είναι ότι πάντα θα έχουμε ένα ολόκληρο κόσμο να ανακαλύψουμε…όχι… Απλώς μας συμβαίνει να αλλάζουμε κάθε ξεχωριστή μέρα. Μεγαλώνουμε, επεκτείνουμε τους εαυτούς μας και τις γνώσεις μας και ωριμάζουμε –τουλάχιστον αυτό ελπίζω! Οπότε, ας είμαστε χαρούμενοι κι ας αφήσουμε το μέγεθος στην άκρη για λίγο. Ας μην ξεχνάμε εξάλλου πως επιμένουμε να παραπονιόμαστε για μια κατάσταση, μέχρι να αντικρύσουμε κάποια χειρότερη!