Φίλοι Ζωής

Περίοδος διαγωνισμάτων τετραμήνου… Έπειτα από μεγάλη προσπάθεια παρέδωσα το άρθρο μου στο συντάκτη στην ώρα του… Δεν μας μένει χρόνος να κοιμηθούμε, να φάμε, να ξεκουραστούμε… Ζω, γενικότερα, μέσα σε ανθρώπους που τρέχουν… Όλη μέρα τρέχουν… Να προλάβουν να διαβάσουν , να προλάβουν να πάνε φροντιστήριο, να προλάβουν ανοιχτές τις τράπεζες, να προλάβουν να πληρώσουν το νοίκι, να προλάβουν να παραδώσουν τις εργασίες τους, να προλάβουν να μαγειρέψουν… Και στο τέλος τι μένει; Δεν προλαβαίνουν να ανταλλάξουν κουβέντα, δεν προλαβαίνουν να πουν μια καλημέρα, δεν προλαβαίνουν να πιούν έναν καφέ με φίλους… Λίγα δευτερόλεπτα της μέρας αφιερώνονται στο κινητό τηλέφωνο και οι φίλοι στριμώχνονται σε αυτά, μαζί με τις λοιπές υποχρεώσεις. Ένα ξερό "πήρα να δω τι κάνεις" κι αυτό για να μην χαθεί κι αυτή η λιγοστή επαφή. Έχουμε, όμως, σκεφτεί ποτέ πόσο σημαντικό κομμάτι στη ζωή μας είναι οι φίλοι μας;

Με τους φίλους μας, μοιραζόμαστε στην ουσία τις ζωές μας, γιατί μοιραζόμαστε τις σκέψεις, τα προβλήματα και τις ανησυχίες μας και επιθυμούμε να εμπιστευτούμε και να εκφράσουμε τη λύπη ή τη χαρά μας σε αυτούς, επιθυμούμε τη σιγουριά αυτού του ώμου που θα μας στηρίξει. Παράλληλα, όμως, αφήνουμε χώρο ο ένας στον άλλον να εκφραστεί και να εκθέσει την άποψη του, ακόμα κι αν αυτή δεν συνάδει με τα "πιστεύω" μας. Ακόμα κι αν διαφωνούμε και ακούσουμε σχόλια τα οποία δεν μας αρέσουν, ξέρουμε εκ των προτέρων πως αυτά είναι καλοπροαίρετα. Στους φίλους κάποιες φορές δίνουμε ο ένας στον άλλον συμβουλές, μα ποτέ δεν επιβάλλουμε τη γνώμη μας. Και δεν μας διαφεύγει πως είμαστε φίλοι για αυτό που είμαστε και δεν θα έπρεπε να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε ο ένας τον άλλον. Συνηθισμένο λάθος, έτσι;

Ακόμα, γνωρίζουμε πάντα πως οι πραγματικοί μας φίλοι ξέρουν να μας ακούν, ξέρουν πώς να επικοινωνήσουν μαζί μας με τα μάτια, να μας στηρίξουν ακουμπώντας απαλά το χέρι μας με κατανόηση. Ωστόσο, μπερδευόμαστε και ξεχνάμε πως η καθημερινότητα δεν καθιστά κάποιον φίλο μας, γιατί ακόμα και χρόνια ολόκληρα να έχεις να τον συναντήσεις, όταν βρεθείτε θα είστε ακόμα οι ίδιοι, θα επικοινωνείτε και θα καταλαβαίνεστε το ίδιο.

Τέλος, θα ήθελα να εκθέσω και μια δική μου διαπίστωση: Ο πραγματικός φίλος δεν είναι εκείνος που είναι δίπλα σου στις λύπες, αλλά στις χαρές και τις επιτυχίες σου. Ας σκεφτούμε λοιπόν ποιοι είναι οι πραγματικοί μας φίλοι, κι ας μην τους ξεχνάμε ποτέ γιατί είμαστε πολύ σημαντικοί για αυτούς, κι εκείνοι πολύ σημαντικοί για εμάς. Ακόμα κι οι μεγάλοι θα συμφωνείτε μαζί μου, γιατί αυτές οι αξίες και αυτές οι αληθινές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, δεν μπορούν να αλλάξουν ποτέ.

Θα κλείσω με δύο φράσεις που δεν παύω να θυμάμαι με το πέρασμα του χρόνου: "Φιλία είναι ο έρωτας χωρίς τα φτερά του" όπως είπε ο Τζωρτζ Μπάιρον και…"Η Φιλία Είναι Σαν Τα Διαμάντια... Σπάνια Κι Αληθινή…!"

Αφιερωμένο σε όλους μου τους πραγματικούς φίλους, και σε όλους αυτούς που συγκρατούν και συνθέτουν μια πολλή γερή φιλία.