Στο Mεσαίωνα της Eκπαίδευσης
 με κάθε λογής Iεροεξεταστές

“Είναι αδύνατον να καταργηθεί η παραπαιδεία, το μεγαλύτερο οικονομικό, διαχρονικό και εν τέλει διακομματικό σκάνδαλο που ξεπαραδιάζει τις οικογένειες και αλαλιάζει παιδάκια και εφήβους σε υπερωρίες εξουθένωσης;”

ΙΩΑΝΝΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΗ (συγγραφέας)

Μην αμφιβάλλετε ότι το παραπάνω ερώτημα διατυπώνεται νοερά, προφορικώς ή ενίοτε και γραπτώς από εκατομμύρια Έλληνες, εδώ και τρείς τουλάχιστον δεκαετίες (από τη μεταπολίτευση και εντεύθεν ).

Προσωπικά, θα’ θελα να πιστεύω ότι αυτός ο κύκλος της μεγάλης σφαγής των πανελλαδικών εξετάσεων τείνει προς το τέλος του, ίσως γιατί είμαι υπερβολικά αισιόδοξη, ίσως γιατί έχω μείνει ακόμη με τον ενθουσιασμό της μαθήτριας –τέλη δεκαετίας του ’70, που πίστεψε στις διαδόσεις, στο ότι δηλ. η δική μου γενιά θα ήταν η πρώτη που θα έμπαινε χωρίς εξετάσεις στα Πανεπιστήμια (η γενιά της διαρροής των θεμάτων των πανελλήνιων εξετάσεων, επί Ράμου) και που αλίμονο, οικτρά διαψεύστηκα. Δε νομίζω ότι είμαι πλέον σε μια ηλικία, μετά από μια πορεία σαράντα χρόνων στα θρανία (σαν μαθήτρια και σαν καθηγήτρια), που μπορεί οποιοδήποτε πολιτικό πρόγραμμα εν Ελλάδι να με πείσει για τις όποιες καλοπροαίρετες προθέσεις του για ομαλή διευθέτηση των κακώς κειμένων, αν πρώτα και κύρια δεν αλλάξει προσανατολισμό και στόχους στην εκπαίδευση κι αν δεν καταργήσει τις πανελλαδικές ή πανελλήνιες ή εισαγωγικές εξετάσεις ή όπως αλλιώς θα τις βαπτίσουν, για εισαγωγή στα ανώτερα –ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Το γεγονός επίσης ότι σήμερα στην Ελλάδα συντηρείται (δεν εξετάζουμε πως), ένα μεγάλο ποσοστό πτυχιούχων άνεργων (το μεγαλύτερο στην Ευρώπη), ενισχύει το παράλογο του πράγματος. Έχουμε με δυο λόγια την πιο ακριβοπληρωμένη ανεργία σε παγκόσμιο επίπεδο, αν εξετάσουμε τι ποσά έχουν επενδυθεί από οικογένειες για την απόκτηση ενός ή περισσότερων πτυχίων, χωρίς παράλληλα την εξασφάλιση μόνιμου επαγγέλματος.

Πώς μετά να μην πάσχει (σύμφωνα πάντα με στατιστικά δεδομένα), το 1/3 περίπου των Ελλήνων φοιτητών από κατάθλιψη, εάν προσθέσουμε σε όλα τα παραπάνω και τον εφιάλτη του Α.Σ.Ε.Π. Γιατί το εξεταστικό μας σύστημα διευρύνθηκε και πέραν των ορίων της εκπαιδευτικής διαδικασίας, και τώρα για να προσληφθείς δεν αρκούν πτυχία και περγαμηνές ,φρόντισαν εγκαίρως να καταργήσουν την επετηρίδα και να επιβάλλουν νέο εξεταστικό σύστημα για πρόσληψη στο Δημόσιο. Τι τους πείραζε αλήθεια να κρατήσουν την επετηρίδα και να κάνουν μια ανακατάταξη των πινάκων ώστε να ευνοηθούν ,σε ένα ποσοστό και οι άρτι αποφοιτήσαντες Α.Ε.Ι. –Τ.Ε.Ι., με κάποια κριτήρια (βαθμό πτυχίου, κοινωνικά κριτήρια, κ.λ.π.).

Επιπροσθέτως, όταν μιλάμε για σοβαρό εκπαιδευτικό σύστημα εννοούμε, δωρεάν και δημόσια παροχή εκπαίδευσης, χωρίς:

1.      Υποβαθμισμένα και άκαιρα αναλυτικά προγράμματα

2.      Δυσνόητα, κακογραμμένα βιβλία που δεν ανταποκρίνονται στο γνωστικό επίπεδο των μαθητών

3.      Ελλείψεις υποδομών

4.      Ελλείψεις εκπαιδευτικού προσωπικού με περιοδική επιμόρφωση (π.χ. ανά 5ετία) όλων των εκπαιδευτικών σε ετήσια βάση, με αποδοχές (και όχι εκτός ωρών διδασκαλίας, χωρίς δηλ. απαλλαγή των εκπαιδευτικών καθηκόντων τους και περιστασιακά όπως γίνεται τώρα).

Ακόμη, καταλήγω να μην εμπιστεύομαι τις κατά καιρούς προσαρμογές του εκπαιδευτικού μας συστήματος σε αλλότρια (τύπου Γαλλικού, Γερμανικού κ.λ.π.), μια  και το όλο θέμα  θα πρέπει να εξετάζεται πρωτίστως σε αυτοδύναμη βάση, με όλες τις παραμέτρους που παρατηρούνται χρόνια τώρα στην κοινωνική μας πραγματικότητα .

Τέλος, αφού οι εποχές μας από μόνες τους φαίνονται να οδεύουν σε περίεργες στενωπούς, ας έχουμε υπόψη, μιας και συζητάται η αύξηση ορίων συνταξιοδότησης (απαράδεκτη η όλη συζήτηση και προσαρμογή στις ευρωπαϊκές επιταγές), ότι θα πρέπει να βρεθεί μια φόρμουλα για να μην καταλήξουμε γηραιές κυρίες της εκπαίδευσης, περίγελως των άτακτων νιάτων, ούτως ώστε να εξασφαλιστεί μια αξιοπρεπής αποχώρηση των παλαίμαχων από το σώμα των ενεργών εκπαιδευτικών.