Καθαρή Δευτέρα

Ουσιαστικά, δεν είχαμε προγραμματίσει κάτι...επρόκειτο για μια ακόμη εργάσιμη μέρα. Τα παιδιά δεν ήταν στο σπίτι, είμασταν οι δυο μας, και η ιδέα των παραδοσιακών σαρακοστιανών και των χαρταετών δεν μας ήταν και τόσο αρεστή. Η Καθαρή Δευτέρα θα μας προσπερνούσε…αλλά τελικά όχι!

Τελευταία στιγμή, Κυριακή βράδυ μας κάλεσαν να πάμε στη Γέργερη, στα ορεινά της Κρήτης. Γιατί όχι; Σκεφτήκαμε. Ας δουλέψουμε άλλη μέρα! Ο καιρός θα ήταν καλός και ο καθαρός αέρας θα μας έκανε καλό. Καθόλου άσχημα. Αντιθέτως.

Με το ντεπόζιτο γεμάτο βενζίνη και μια τσάντα γεμάτη σάντουιτς (σε περίπτωση που...) φτάσαμε στο σημείο συνάντησης για ένα καφέ. Μια ομάδα από περίπου είκοσι άτομα είχαν μαζευτεί, οι περισσότεροι Ολλανδοί, αλλά και μερικοί Έλληνες. Ένας Ολλανδός που είχε τη φαεινή ιδέα, προμήθευσε την ομάδα με 20 πορτοκαλί καπέλα της παγοδρομίας που ήμασταν υποχρεωμένοι να φορέσουμε. Για να πω την αλήθεια δεν ενθουσιάστηκα με την ιδέα. Τι εικόνα θα δίναμε στους κατοίκους του χωριού, μια παρέλαση από φωσφοριζέ πορτοκαλί κεφάλια να περπατούν καμαρωτά σαν ένα κοπάδι πρόβατα, στους ήσυχους δρόμους του χωριού. Πιθανών δεν θα μας άφηναν ποτέ να ξαναπάμε σ' αυτό το χωριό!

Τέλοσπαντων, σαν καλά προβατάκια φορέσαμε τα καπέλα μας ενώ ένα καραβάνι από αυτοκίνητα ανέβαινε στα ορεινά. Μετά από περίπου μια ώρα, αυτός που ηγείτο του καραβανιού σταμάτησε και μας έδειξε που να παρκάρουμε. Δεν είδαμε και πολλά από το χωριό αλλά ξεναγηθήκαμε με τα πόδια κατεβαίνοντας ένα απότομο μονοπάτι, που σιγά σιγά γινόταν ακόμη πιο απότομο καταλήγοντας σε ένα όμορφο παραδοσιακό χωριό. Φαινόταν ήσυχο μέχρι που στρίψαμε στον κεντρικό δρόμο της Γέργερης. Και οι δυο πλευρές του δρόμου ήταν γεμάτες με τραπέζια και καρέκλες, με όλες τις ταβέρνες και τα καφενεία ανοικτά. Ακριβώς στη μέση, είχε στηθεί μια εξέδρα όπου τέσσερις μουσικοί κούρδιζαν τα όργανα τους. Ένα πανό μας καλωσόριζε στη γιορτή της Πρώτης Καθαρής Δευτέρας από τον πολιτιστικό σύλλογο Γέργερης. Ώρα για πάρτι!!

Ευτυχώς, βρήκαμε γρήγορα ένα μεγάλο τραπέζι γιατί μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου ο δρόμος άρχισε να γεμίζει με επισκέπτες, οι περισσότεροι εκ των οποίων είχαν ντυθεί αλλόκοτα αλλά προξενούσαν ενδιαφέρον.

Εδώ, κατάλαβα το σημαντικό ρόλο που έπαιζαν τα καπέλα μας και φόρεσα το δικό μου με καμάρι.

Ενώ τα φαγητά και τα ποτά έφταναν εν αφθονεία στο τραπέζι μας, μια φανταστική παρέλαση από παλιές Κρητικές παραδόσεις, πέρασε από μπροστά μας. Δυο διαφορετικοί γάμοι, το χτύπημα των τυμπάνων από ελιά, ένας άνδρας πεθαμένος που αναστήθηκε πίνοντας ρακί, άνδρες νέοι και ηλικιωμένοι, ντυμένοι σαν άτακτα μαύρα πρόβατα. Με λίγα λόγια, μια θαυμάσια εμπειρία.

Η μόνη δυσκολία που αντιμετωπίσαμε, ήρθε με τη δύση του ήλιου:η απότομη διαδρομή, πίσω στα αυτοκίνητα μας. Στην επιστροφή, πριν αποκοιμηθώ, θυμάμαι να σκέφτομαι:

Πρέπει να ευχαριστήσω για άλλη μια φορά τον ξεναγό μας, που μας έφερε εδώ.

Κώστα,...ευχαριστώ ξανά, φίλε!