|
Άλμα στην πρόοδο
Στα προηγούμενα άρθρα μου, τόνιζα την
πίεση που νιώθουμε οι έφηβοι για τα διάφορα θέματα που καλούμαστε να
αντιμετωπίσουμε, πιστεύοντας ότι είμαστε αρκετά ανώριμοι για να κάνουμε
ορισμένες επιλογές που είναι τόσο σημαντικές στη ζωές μας. Πασχίζουμε να
καταφέρουμε πράγματα, να βγάλουμε καλούς βαθμούς, να περάσουμε τα πτυχία
στις ξένες γλώσσες, να περάσουμε τις εξετάσεις του μπαλέτου, να διαβάσουμε
και να δώσουμε εξετάσεις στο ωδείο και άλλα … Για ποιον γίνονται, όμως, όλα
αυτά; Όταν τα καταφέρνουμε, μετά από πολλή δουλειά και κόπο, πάμε συνήθως
στους γονείς μας και λέμε: "Είδες που το κατάφερα;" ή "Σας κάνω περήφανους
τώρα;" Ποτέ δεν συνειδητοποιούμε πως όλα αυτά τα κάνουμε για τον εαυτό μας,
πως ότι έχουμε καταφέρει το χρωστάμε στον εαυτό μας, πως όλοι θα νιώσουν
πραγματική χαρά για την επιτυχία μας, αλλά εμείς πέρα από τη χαρά θα
νιώσουμε και ικανοποίηση που οι κόποι μας έχουν θετική έκβαση.
|
Τι είναι αυτό το συναίσθημα που μας κατακλύζει, όταν τα έχουμε καταφέρει;
Ποιος είναι ο πομπός που στέλνει αυτή την αμέτρητη χαρά και ικανοποίηση; Τα
μάτια μας καρφωμένα στον έλεγχο, ψάχνουν στο κάτω μέρος του χαρτιού να βρουν
την τυπωμένη βαθμολογία, με τα χέρια να τρέμουν και να ιδρώνουν από το άγχος
και την ανυπομονησία. Ο φάκελος που έκρυβε το αποτέλεσμα, βρίσκεται
σκισμένος και πεταμένος στο πάτωμα. Και ξαφνικά, τα μάτια γεμίζουν δάκρυα,
και το χαμόγελο καρφώνεται στα χείλη και δεν λέει να φύγει. Αυτή η χαρά
είναι απερίγραπτη! Με μια γρήγορη κίνηση, τα χέρια σπεύδουν να αγκαλιάσουν
όποιον είναι δίπλα μας. Κι αυτή είναι μια αγκαλιά μεγάλη που αναζητά κάποιον
να συμμεριστεί την ευτυχία αυτή της επίτευξης του στόχου. Και το μυαλό και η
λογική μας προστάζουν να βάλουμε κι άλλο στόχο, να κάνουμε ένα ακόμη όνειρο
και να προσπαθήσουμε να τα καταφέρουμε και να το φτάσουμε.
Ο νους, προσπαθεί να συνειδητοποιήσει
πως η αποστολή εξετελέσθη. Το σώμα ξαπλώνει στην πλάτη της καρέκλας και τα
χείλη χαμογελούν. Αυτό είναι το χαμόγελο της ικανοποίησης. Και τα
"συγχαρητήρια" που ακούμε ηχούν τόσο όμορφα στα αυτιά μας, γιατί ξέρουμε ήδη
πως τα καταφέραμε πραγματικά, πως τα καταφέραμε για τον εαυτό μας. Είναι
περιττά, αλλά μας ευχαριστεί να τα ακούμε. Τα "Μπράβο", μας ωφελούν και μας
δίνουν ώθηση να προχωρήσουμε παραπέρα.
Γι’ αυτό, ας βάλουμε όλοι στόχους και
ας κάνουμε όνειρα, πολλά όνειρα! Και πέραν από τις απολαβές που θα έχουμε,
ψυχικές και όχι μόνο, ας σκεφτούμε και αυτό το συναίσθημα που θα κατακλύσει
τη σκέψη και το νου μας. Αυτό το συναίσθημα που θα είναι τόσο δυνατό που δεν
θα μπορούμε να το εκφράσουμε ούτε με λόγια, ούτε με χειρονομίες! Αυτό το
συναίσθημα που μπορεί, ίσως, να αποτυπώσει μια εικόνα: κλειστά όλα τα
δάχτυλα του χεριού και μόνον ο δείκτης και ο μέσος όρθια. Η χαρά, η ευτυχία,
η ικανοποίηση, το χαμόγελο, η νίκη… Πόσες λέξεις, άραγε; Τόσες λέξεις, που
αδυνατούν να αποτυπώσουν όλα αυτά τα συναισθήματα και τις σκέψεις μας εκείνη
τη στιγμή.
|
Λέσχη Βιβλίου Των Χρονικών