Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Θα έλεγε κάποιος ότι, η στήλη αυτή δεν θα μπορούσε ποτέ να καταστεί δυνατή, αν δεν ήταν αυτές οι γενναίες κυρίες της Διεθνούς Γυναικείας Διάσκεψης της Κοπεγχάγης, που το 1910 επικύρωσαν την πρόταση της φεμινίστριας Κλάρας Τσέτκιν, η οποία καθιέρωσε την πρώτη μέρα της διεθνούς Ημέρας της Γυναίκας, που τώρα γιορτάζεται στις 8 Μαρτίου.

Σκοπός της πρότασης αυτής ήταν να δωθεί προσοχή στην πρώτη συγκέντρωση Αμερικανίδων, που είχε γίνει 53 χρόνια νωρίτερα, το 1857, όταν γυναίκες εργαζόμενες στη Νέα Υόρκη ντυμένες στα λευκά προέβησαν σε απεργία. Η συγκέντρωση πνίγηκε στο αίμα, αλλά ο δρόμος για την ισότητα των δυο φύλων άνοιξε, τουλάχιστο στον δυτικό κόσμο.

Έκτοτε, η μέρα αυτή συμβολίζει τον αγώνα των γυναικών για τα δικαιώματα τους και την παγκόσμια αλληλεγγύη τους, παρουσιάζοντας τις διεκδικήσεις και τους ισχυρούς δεσμούς φιλίας στον αγώνα για ένα ευτυχέστερο και ισότιμο μέλλον.  

Δεν είναι ημέρα κούφιων πανηγυρισμών, αλλά ημέρα αγώνων δράσης και προβολής των γενικών και ειδικών γυναικείων αιτημάτων.

Το Νοέμβριο του 1945, ιδρύεται η Παγκόσμια Ομοσπονδία Δημοκρατικών Γυναικών, που θα συσπειρώσει γύρω της 80 εκατομμύρια γυναίκες και θα γίνει  κυριότερος εκφραστής των πόθων τους για την ισότητα των δύο φύλων και για την Παγκόσμια Ειρήνη.

Στην Ελλάδα, το γυναικείο κίνημα απέκτησε δική του φωνή το 1887, όταν ιδρύθηκε η Εφημερίς των Κυριών από την Καλλιρόη Παρρέν με μια ομάδα από συντάκτριες, οι οποίες με άρθρα αλλά και λογοτεχνικά έργα εξέφραζαν και προσπαθούσαν να προωθήσουν τα γυναικεία αιτήματα της εποχής.

Η ίδρυση του Συνδέσμου για τα Δικαιώματα της Γυναίκας στα 1920 σηματοδοτεί τη συγκρότηση του ελληνικού φεμινιστικού κινήματος. Μέσα από τη δράση του Συν­δέσμου από τις επεξεργασίες του εντύπου που εξέδιδε “Ο Αγώνας της Γυναίκας”(1923-36), διαμορφώνεται ένα συνολικό και σαφές πρόγραμμα για την έξοδο των γυ­ναικών σε όλες τις πτυχές του δημόσιου χώρου. Η όλη επιχειρηματολο­γία, όμως, αντλούσε πρωτίστως από τις πηγές της παράδοσης, της φιλανθρωπίας και του εθνικισμού.

Ως ιδεότυπος, η Ελληνίδα φεμινίστρια του μεσοπολέμου ήταν υψηλής μόρφω­σης γυναίκα της αστικής ή μεσοαστικής τάξης, ιδεολογικά φιλελεύθερη, με σοσιαλι­στικές συχνά επιρροές και, πιθανότατα, φιλικά διακείμενη στους «κοινωνιολόγους», τους πρώιμους σοσιαλδημοκράτες της αριστερής πτέρυ­γας του βενιζελισμού. Στο χώρο της εργασίας, οι Ελληνίδες φεμινίστριες θα αντλήσουν από τον ευρωπαϊκό σοσιαλισμό, προβάλλοντας την οικοδόμηση θεσμών κοινωνικής πρόνοιας στη θέση της παραδοσιακής φιλανθρωπίας και αλληλεγγύης.Η εισαγωγή του ριζοσπαστικού φεμινισμού στην Ελλάδα γίνεται στα τέλη της δεκαετίας του ’70 από μικρές αυτόνομες ομάδες νεαρών γυναικών μεσοαστικής καταγωγής, υψηλής μορφωτικής σκευής και αριστερής πολιτικής ιδεολογίας.

Αναφερόμενοι λοιπόν στη σημαντική αυτή Γιορτή της Γυναίκας, ας διατηρούμε στο μυαλό μας γυναίκες που μας έκαναν ευρύτερα υπερήφανους, όπως η Μητέρα Τερέζα, που ξεχώρισε για το φιλανθρωπικό της έργο βοηθώντας άπορους και αρρώστους σε όλο τον κόσμο κατέχοντας Νόμπελ Ειρήνης, η Μαρία Κιουρί, γνωστή για το έργο της στον κλάδο της επιστήμης κερδίζοντας το Νόμπελ Φυσικής, η Ίντιρα Γκάντι πρώτη και μέχρι στιγμής η μόνη γυναίκα πρωθυπουργός της Ινδίας, η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ πρύτανης των Πανεπιστημίων της Σορβόνης και καγκελάριος των Πανεπιστημίων του Παρισίου, η Μαρία Κάλλας η απόλυτη ντίβα της όπερας, και τόσες άλλες γυναίκες που βιώνουν την ανωνυμία της καθημερινότητας, αλλά αναδεικνύονται ωστόσο μέσα από τον πολύπλευρο ρόλο της μητέρας, της συζύγου, της εργαζόμενης, και της αγωνίστριας.