Ακούγοντας τις ικεσίες της και πατώντας εναλλάξ συμπλέκτη και γκάζι αφήνω το μυαλό μου να ταξιδέψει πίσω. Στα 1987. Σε μια μικρή κωμόπολη της Γερμανίας, όπου μεγάλωσα. Ήταν και η πρώτη φορά που έφερα και τον άντρα μου μαζί να γνωρίσει την οικογένεια μου.

Γερμανικό καλοκαιράκι, Ιούλιος με 12 βαθμούς εκείνες τις μέρες. Μουντός καιρός, δεν σε προσκαλούσε για βόλτες μακρινές.

Φτάσαμε απογευματάκι, κουρασμένοι από το ταξίδι και μετά από ένα σύντομο και ελαφρύ γεύμα, αποφασίσαμε να κοιμηθούμε.

Τότε ζούσαμε στο ισόγειο ενός όμορφου νεοκλασικού, μπροστά από το οποίο περνούσε ο κεντρικότερος δρόμος της πόλης.

Η Μαρκτστράσε, που σημαίνει οδός λαϊκής αγοράς.

Πέσαμε για ύπνο στις 9. Για τη Γερμανία είναι μια ώρα φυσιολογική. Ο ύπνος ήταν γλυκός και ευεργετικός, τουλάχιστον έτσι τον συλλάβαμε εμείς μετά από τόση κούραση. Ο άντρας μου μαθημένος να ξυπνά πρωί, δουλεύει δεν δουλεύει σηκώθηκε πρώτος και κατευθύνθηκε προς το παράθυρο. Κάποια στιγμή και ενώ εγώ ακόμη λαγοκοιμόμουν, μια κραυγή με πετάει από το κρεβάτι. Ο άντρας μου μόλις είχε τραβήξει τις κουρτίνες και αυτό που έβλεπε μπροστά του δεν μπορούσε να το πιστέψει. Μια ολόκληρη λαϊκή αγορά, μου λέει, είχε στηθεί μπροστά στο σπίτι μας τις πρώτες πρωινές ώρες χωρίς να ακουστεί ούτε ήχος, ούτε λέξη.

Εγώ φυσικά δεν εξεπλάγην με την λαϊκή, ήμουν συνηθισμένη, εξεπλάγην απλά μόνο από την αντίδραση του άντρα μου. Τι περίμενε δηλαδή;

Αυτή την απάντηση όμως έμελλε να την πάρω έναν χρόνο αργότερα, όταν ήρθα στην Ελλάδα και έμενα σε διαμέρισμα όπου το υπνοδωμάτιο έβλεπε προς την μεριά της λαϊκής αγοράς.