"Μας έκαναν Έλληνες,
ενώ δεν ήμασταν"

Θάλεια Δραγώνα ,
νύν Γενική Γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας

Όταν η πυξίδα μας δείχνει στο...πουθενά, αναρωτιόμαστε τι προσανατολισμό θα έχουμε ή πρός τα που διαμορφώνουμε την κοινή γνώμη του σύγχρονου νεοέλληνα, μέσα ειδικά από τον τόσο ευαίσθητο τομέα της εκπαίδευσης της νέας γενιάς. Ίσως η κ. Δραγώνα να ονειρεύεται, απ’ότι φαίνεται στις σελίδες του βιβλίου της, "Τι είναι η πατρίδα μας ;", ένα νεοελληνικό έθνος δίχως ταυτότητα, αφού αμέσως-αμέσως μας ξεκαθαρίζει ότι: “είναι ρατσιστικό να δηλώνουμε ότι είμαστε Έλληνες”.

Νομίζω ότι οι παραπάνω φράσεις προκαλούν το κοινό αίσθημα του μέσου Έλληνα που έχει βιώσει στο πετσί του την αξία της παρουσίας του Ελληνικού Πολιτισμού σαν διαχρονικού φαινομένου, αλλά και την απαξίωση του, είτε το θέλουμε είτε όχι, από αιώνιους εχθρούς και δήθεν φίλους. Κρίνω ότι τα ιστορικά δεδομένα, μας κάνουν να προσεγγίζουμε την έννοια Ελληνισμός με όρους πολιτισμικούς και να δεχόμαστε ότι κατά βάση ο ελληνισμός κατορθώνει και επιβιώνει ιστορικά, άρα είναι διαχρονικός, ενιαίος και μοναδικός  (κανείς δεν αντιλέγει ότι υπάρχουν και άλλοι πολιτισμοί με ανάλογα χαρακτηριστικά), καθότι παρουσιάζεται καθ’όλη τη διάρκεια της ιστορικής του πορείας να έχει μεγάλες αφομοιωτικές δυνατότητες από την αρχαιότητα μέχρι και τη σύγχρονη εποχή (Βελουδής, 1982 σ.29-42, 63-80).

Σαφώς και η απάντηση του Μίκη Θεοδωράκη στις ρήσεις της κ. Δραγώνα με καλύπτει πλήρως. Παραθέτω τον επίλογο της μακροσκελούς επιστολής διαμαρτυρίας του Μίκη Θεοδωράκη πρός την κ. Θάλεια Δραγώνα “...Όπως καταλαβαίνετε, για μένα προσωπικά δεν υπάρχει καν ερώτημα “Τι είναι η πατρίδα μας;”. Για όλους όσοι αφιέρωσαν το έργο και κυρίως τη ζωή τους ολόκληρη σε αυτή την πατρίδα και είναι χιλιάδες, εκατομμύρια Έλληνες, επώνυμοι ή ανώνυμοι, νεκροί ή ζωντανοί, δεν υπάρχουν τέτοια ερωτήματα, γιατί αυτοί οι ίδιοι είναι η πατρίδα”.