Σακχαρώδης Διαβήτης

 Του Ζαΐμη Αλμπάν, Γενικού Ιατρού
Ιατρική Φροντίδα Κρήτης

Περισσότεροι από 700.000 Έλληνες έχουν διαβήτη. Ο Σακχαρώδης Διαβήτης είναι χρόνια μεταβολική νόσος με κύριο χαρακτηριστικό το αυξημένο σάκχαρο στο αίμα, κατάσταση που ονομάζεται υπεργλυκαιμία. Εάν η υπεργλυκαιμία υφίσταται για μεγάλο χρονικό διάστημα, μπορεί να προκαλέσει σημαντικές αλλοιώσεις στα μικρά αγγεία των ματιών, των νεύρων και των νεφρών, καθώς και στα μεγάλα αγγεία της καρδιάς, του εγκεφάλου και των περιφερικών αρτηριών. Οι χρόνιες αυτές επιπλοκές αποτελούν το τεράστιο πρόβλημα της νόσου. Η γλυκόζη είναι ενεργειακή ουσία που προσλαμβάνεται από τις τροφές και μέσω του αίματος, διοχετεύεται στα ζωτικά όργανα. Η ορμόνη που είναι απαραίτητη για τη φυσιολογική χρησιμοποίηση της γλυκόζης λέγεται ινσουλίνη. Η μερική ή ολική αδυναμία του οργανισμού μας να παράγει επαρκή ποσότητα ινσουλίνης, οδηγεί στη συσσώρευση γλυκόζης στο αίμα (υπεργλυκαιμία). Επειδή ο οργανισμός μας δε μπορεί να ανεχθεί μεγάλες ποσότητες σακχάρου στο αίμα, όταν αυτό υπερβεί τα 180mg/dl, αποβάλλεται από τα ούρα με αποτέλεσμα την γλυκοζουρία. Η αποβολή γλυκόζης από τα ούρα συμπαρασύρει μεγάλες ποσότητες νερού (πολυουρία) προκαλώντας τον υποψήφιο διαβητικό να καταναλώνει τεράστιες ποσότητες υγρών (πολυδιψία).

Επίσης, τα κύτταρα, λόγω μερικής ή ολικής έλλειψης ινσουλίνης, δεν προσλαμβάνουν τη γλυκόζη από το αίμα, άρα μένουν χωρίς ενέργεια και δημιουργούν ένα συνεχές αίσθημα πείνας (πολυφαγία). Σε σοβαρές περιπτώσεις, η πολυφαγία, παρά την υπερβολική λήψη τροφών, συνοδεύεται από σημαντική απώλεια βάρους σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Έτσι, τα 3Π και η Απώλεια Βάρους καθώς και η μεγάλη καταβολή και αδυναμία, είναι τα χαρακτηριστικά συμπτώματα του Σακχαρώδη Διαβήτη.
Νεανικός Ινσουλινοεξαρτώμενος ΣΔ:  Αφορά κυρίως παιδιά και νέους ηλικίας κάτω των 20 ετών και οφείλεται στην παντελή αδυναμία του οργανισμού να παράγει Ινσουλίνη. Η ακριβής αιτία εμφάνισης του ΣΔ αυτού του τύπου είναι ουσιαστικά άγνωστη. Θεωρείται νόσος πολυπαραγοντική και εμφανίζεται συνήθως ξαφνικά. Η συχνότητα του ανέρχεται στο 5% των περιπτώσεων. Η κληρονομικότητα είναι σπάνια και ανέρχεται στο 2-4%. Στην Ελλάδα έχουμε περίπου 500 νέα περιστατικά το χρόνο, σε αντίθεση με τη Βόρεια Ευρώπη, όπου τα περιστατικά είναι πολλαπλάσια.

Μη Ινσουλινοεξαρτώμενος ΣΔ των Ενηλίκων:  Αποτελεί το 80-90% των περιπτώσεων και συνοδεύεται σε πολύ μεγάλο ποσοστό από παχυσαρκία. Εμφανίζεται κυρίως σε υπέρβαρα άτομα, ηλικίας 40-60 ετών ή σε γυναίκες που παρουσίασαν ΣΔ εγκυμοσύνης ή γέννησαν υπέρβαρα παιδιά. Τα τελευταία χρόνια έχει εμφανισθεί και σε παχύσαρκα παιδιά ηλικίας 12-16 ετών. Ο κάθε διαβητικός πρέπει να μετρήσει συστηματικά το σάκχαρο του ανάλογα με τον τύπο, τη διάρκεια, το είδος θεραπείας, την ύπαρξη επιπλοκών και τη δυσκολία στη ρύθμιση του. Σε κάθε άνθρωπο το σάκχαρο αυξομειώνεται καθημερινά περίπου 8.500 φορές!

Ανάλογα με την εργασία, τη διατροφή και τη δραστηριότητα, χρειάζεται, τουλάχιστον στην αρχή, μέτρηση του σακχάρου 4-6 φορές την ημέρα, δηλαδή πριν και 2 ώρες μετά τα κύρια γεύματα. Στη συνέχεια, και ανάλογα με τη θεραπευτική αγωγή και ρύθμιση του σακχάρου, οι μετρήσεις προσαρμόζονται, σε συνεργασία με το γιατρό, στις απολύτως απαραίτητες.

Στις μέρες μας, ο Σακχαρώδης Διαβήτης δε θεωρείται αρρώστια. Είναι ένας τρόπος ζωής που χρειάζεται φροντίδα, συνεχή ενημέρωση και εκπαίδευση. Για το λόγο αυτό η ευαισθητοποίηση και παρατηρητικότητα, ιδιαίτερα σε άτομα με βεβαρημένο κληρονομικό ιστορικό, είναι απαραίτητες. Χρειάζεται πάνω απ' όλα μέτρο και αυτοκυριαρχία.