Πώς απέκτησα την κάρτα του ΑΤΜ

Πήγαινα και συνεχίζω να πηγαίνω στην τράπεζα κάθε εβδομάδα. Παίρνω το νούμερο μου από το μηχάνημα και περιμένω τη σειρά μου πότε υπομονετικά, πότε όχι. Ήταν Δευτέρα, "πρώτη" μέρα της εβδομάδος και πρώτη μέρα εκείνου του μήνα. Στην τράπεζα γινόταν χαμός κι έπρεπε να περιμένω σε ουρά για να πάρω το χαρτάκι που θα μου έλεγε τη σειρά μου για το ταμείο! Τελικά, πήρα το μαγικό χαρτάκι 604 ενώ τα ταμεία ήταν περίπου στο 300!

Υπήρχαν βέβαια οκτώ ταμεία, μα μόνο τα τρία δούλευαν… Κλασική Ελλάδα… Οπότε περίμενα. Πήρα μια εφημερίδα, μετά πήρα ένα περιοδικό και στο τέλος βαρέθηκα να ξαναβγώ έξω. Βλέπετε, τώρα όλες οι τράπεζες έχουν αυτές τις διπλές πόρτες που πρέπει να πατήσεις ένα κουμπί, να περιμένεις να ανοίξει, να μπεις μέσα, να περιμένεις να κλείσει ξανά, να μείνεις εγκλωβισμένος ανάμεσα στις δυο πόρτες, μετά να πιέσεις το άλλο κουμπί, να περιμένεις να ανοίξει και να βγεις έξω! Πρέπει να κάνεις την ίδια διαδικασία για να μπεις μέσα στην τράπεζα πάλι από την αρχή.

 
Πάνω από δυο ώρες αργότερα, πήγα στο ταμείο με ένα χαμόγελο στο πρόσωπο –επειδή είχε φτάσει η σειρά μου- και είπα "καλημέρα" στον υπάλληλο. Για μια φορά ακόμη κατάλαβα πως είμαι στην Ελλάδα, επειδή δε μου απάντησε! Μόνο με κοίταξε και με ρώτησε με αγένεια πίσω από το παχύ μουστάκι του: "Τι θες;"

Του έδωσα τα χρήματα, υπέγραψα το χαρτί κι έφυγα έξαλλη! Την επόμενη εβδομάδα το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε. Πήγα στην τράπεζα, πήρα νούμερο, περίμενα τη σειρά μου, το νούμερο μου χτύπησε στο ταμείο του (!), πήγα εκεί, είπα "Καλημέρα" -αλλά χωρίς χαμόγελο αυτή τη φορά– και μου απάντησε ξανά "τι θες;" ενώ εγώ καταριόμουν την κακή μου τύχη που με έστειλε ξανά στο ταμείο του. Την τρίτη εβδομάδα, το ίδιο πράγμα έγινε πάλι, μόνο που αυτή τη φορά πήγα μπροστά του και δεν του είπα το συνηθισμένο μου "Καλημέρα", παρά μόνο άφησα μπροστά του τα χρήματα κι είπα μόνο: "Κατάθεση".

"Οι άνθρωποι λένε πρώτα 'καλημέρα'", μου είπε με θράσος.

Θεέ μου, βοήθησε με! Υπονόησε μόλις πως δεν είμαι άνθρωπος; Ποιος; Αυτός, ο ακοινώνητος; Αλλά σε καταστάσεις σαν κι αυτή, έχω μάθει να συγκρατώ τον εαυτό μου. Φυσικά και ήξερα να απαντήσω, αλλά σε τέτοιες υπηρεσίες αν λογομαχήσεις με κάποιον το ποιο πιθανό είναι ότι ποτέ στο μέλλον δε θα μπορέσεις να ξανακάνεις εκεί τη δουλειά σου χωρίς προβλήματα. Κι αυτή η τράπεζα είναι κοντά στο σπίτι μου, ενώ στο πιο κοντινό της άλλο υποκατάστημα θα έπρεπε να πηγαίνω με το αυτοκίνητο…οπότε…χαμογέλασα –πάντα η καλύτερη απάντηση για όλα- κι εξαιτίας αυτού, ο υπάλληλος έγινε έξαλλος!

"Με κοροϊδεύεις;"

"Την κατάθεση μου, κύριε!", είπα επίτηδες με φωνή λίγο πιο δυνατή. "Δεν ήρθα εδώ για να κάνουμε κουβεντούλα!"

Ναι, ήμουνα μία κυρία! Το χρώμα του έγινε κόκκινο, μα εγώ ήμουνα γεμάτη αυτοπεποίθηση και πολύ χαρούμενη. Στο δρόμο μου προς την έξοδο, σταμάτησα κι έκανα μια αίτηση για κάρτα ΑΤΜ. Ως τότε, δεν ήθελα, επειδή μου φαινόταν κουτό να έχω συνδιαλλαγές με ένα μηχάνημα, αντί για έναν άνθρωπο. Αλλά τελικά, προτιμώ τη μηχανή από τον άνθρωπο. Τουλάχιστον ξέρω πως ένα μηχάνημα δε μιλάει επειδή δε μπορεί, ενώ ένας άνθρωπος επειδή δε θέλει. Επίσης ξέρω πως ένα μηχάνημα δε θα σε εξυπηρετήσει μόνο αν έχει χαλάσει, ενώ ένας άνθρωπος –πάλι- επειδή δε θέλει. Τα συμπεράσματα δικά σας…