|
Παλάτια στην Άμμο
Λοιπόν, θα διηγηθώ μια ιστορία και απλά
εσείς ταξιδέψτε μαζί μου.
Φανταστείτε πως είναι
μήνας Ιούλιος. Ο ήλιος είναι ψηλά, ζεστός, καυτός κι εσείς δουλεύετε σε μια
τουριστική περιοχή, σε ένα μαγαζί με σουβενίρ. Κόσμος μπαίνει, κόσμος
βγαίνει και τα δάχτυλα σας κοντεύουν να πάθουν αγκύλωση από το συνεχόμενο κι
επίμονο χτύπημα στην ταμιακή μηχανή. Η ώρα δεν περνάει με τίποτα. Κάθε
τέταρτο της, ισοδυναμεί με πέντε σταγόνες ιδρώτα στο μέτωπο σας. Εσείς
δυσανασχετείτε και παρακαλάτε να περάσει γρήγορα για να τρέξετε στην
παραλία, να δείξετε τα γυμνασμένα και αδυνατισμένα κορμιά σας (όλο το
χειμώνα παλεύατε για αυτό το αποτέλεσμα!). Μα, έχουν περάσει δέκα λεπτά
κιόλας από το τέλος του οκταώρου σας και το αφεντικό λείπει και δεν μπορείτε
να φύγετε. Ο ήλιος ακόμα ψηλά και η θάλασσα μόλις λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα.
Προβάλλει στην πόρτα το αφεντικό. “Επιτέλους!”,
σκέφτεστε. Ο κοντούλης κύριος με το
μουστάκι και τη φαλάκρα του, ο τόσο καλοσυνάτος... “Μπορείς να φύγεις. Αύριο
στις 8! Και μην ξενυχτήσεις και δεν ξυπνάς το πρωί! Ποιος θα ανοίξει το
μαγαζί;”. Εσείς κουνάτε το κεφάλι καταφατικά και τρέχετε προς την έξοδο.
Καθώς βαδίζετε γρήγορα, ελέγχετε τα πράγματα στην τσάντα σας. Πετσέτα,
αντηλιακό, γυαλιά ηλίου, σαγιονάρες. Όλα μέσα!
|
Και πάνω που η κούραση και ο ιδρώτας γίνονται ανυπόφοροι, η παραλία είναι
στα πόδια σας. Τρέχετε στην καυτή άμμο, που μπαίνει μέσα στις σαγιονάρες και
καίει... καίει πολύ. Βρίσκετε ένα καλό σημείο, απλώνετε την πετσέτα σας
όπως-όπως και βουτάτε στην θάλασσα. Μπλουμ! Το νερό είναι δροσερό. Βρέχετε
και το μαλλί και απολαμβάνετε με τα μάτια κλειστά. Δυο παιδιά στην ακτή
χτίζουν πυργάκια με τα κουβαδάκια τους. Πόσο σας θυμίζουν τα παιδικά σας
χρόνια… Αναπολείτε το παρελθόν… Τι όμορφα που ήταν τότε! Βγαίνετε έξω και
χτίζετε κι εσείς ένα κάστρο από άμμο. Η πλάτη σας τσούζει γιατί έχετε καεί
από τον δυνατό ήλιο, μετά από τόση ώρα που χτίζετε το κάστρο σας. Βρίσκετε
και πιο πέρα κάτι βοτσαλάκια και το στολίζετε με αυτά. Μια σκιά σας
καλύπτει. Είναι αυτή ενός φίλου σας. Πιάνετε την κουβέντα κι εκείνος με τη
μεγάλη του πατούσα “ΚΛΑΤΣ”, σας το χαλάει. Το γκρεμίζει! Το ποδοπατά μέσα σε
κλάσματα του δευτερολέπτου!
Το κάστρο αυτό συμβολίζει τη φιλία, την εμπιστοσύνη, τον
έρωτα, την αγάπη, την αλληλοκατανόηση, την αδελφικότητα. Όλα αυτά χτίζονται
με τόσο κόπο! Οι πατούσες καίγονται από την άμμο, η πλάτη καίγεται από τον
καυτό ήλιο, ο ιδρώτας στάζει στο μέτωπο, τα χέρια κουράζονται, τα γόνατα
ματώνουν, η ανάσα κόβεται. Όμως το κάστρο ολοκληρώνεται.
Πετραδάκι-πετραδάκι. Κι ο φίλος, ο αδερφός, ο αγαπημένος σας το περιφρονεί,
το αμφισβητεί και το κοροϊδεύει. Κι εσείς νιώθετε ξεκρέμαστοι και έωλοι.
Χωρίς κανένα στήριγμα. Χωρίς καμιά ελπίδα. Και μετά σας κατακλύζει θυμός. Το
αίμα διψά για εκδίκηση. Κι έπειτα, έρχεται η μετάνοια και η συγχώρεση.
Όμως, δυστυχώς, το κάστρο έχει γκρεμιστεί ήδη. Και είναι πολύ δύσκολο να
χτιστεί ξανά.
|
