Το   Μενταγιόν

Κοιτάζω έξω από το παράθυρο του ιατρείου μου.

Ο ουρανός σκοτεινός, αφιλόξενος. Κρύα πολλά φέτος δεν είχαμε, αλλά σήμερα μια αχνή μυρωδιά χιονιού από τα ύψη του Ψηλορείτη, χαϊδεύει απαλά τα ρουθούνια μου. Χιόνι. Πόσο το έχω αναζητήσει. Είναι μέρες που αναπολώ εκείνα τα παλιά χρόνια, όταν ζούσα σε μια επαρχιακή πόλη στους πρόποδες των Άλπεων. Αυτό το μαγευτικό υλικό, που ελαφρύ και αφράτο σαν ζάχαρη άχνη σκέπαζε τα πάντα. Πρόβαλε τα όμορφα…και κάλυπτε τα άσχημα.

Χιόνι, κρύο, γάντια, σκούφος και κασκόλ. Το μυαλό μου σύνδεσε μια παιδική εικόνα, από τα ατέλειωτα παιχνίδια μας στα χιόνια.

“Τρία ,δυο ,ένα…πάμε!”, ακούγεται η φωνή του Πίτερ και όλοι έτοιμοι με τα έλκηθρα να κατακτήσουμε την πρωτιά στην κοντινή μας βουνοπλαγιά.

Δεν είχα ακόμη καταφέρει να νικήσω σε αυτό το αγαπημένο μας παιχνίδι, αλλά δεν το έβαζα κάτω. Η ταχύτητα μου, αυξανόταν συνεχώς. Τα παιδικά μου ρουθούνια φτερούγιζαν από το άγγιγμα του παγωμένου αέρα και σε λίγα δευτερόλεπτα μέσα είχαν παγώσει σαν τα κλαδιά στα δέντρα.

“Λίγο ακόμη θέλω”, έλεγα στον εαυτό μου κοιτάζοντας και παραδίπλα, όπου για την ώρα δεν με απειλούσε κανείς. “Άντε, να το τέρμα”, έδινα κουράγιο στον εαυτό μου και ήδη άρχισα να πανηγυρίζω, όταν ένα βαθούλωμα στη χιονισμένη επιφάνεια ανέτρεψε προς τα δεξιά το ξύλινο έλκηθρο μου. Τέρμα το όνειρο. Αλλού εγώ, αλλού ο σκούφος και αλλού το έλκηθρο. Μεγάλη η απογοήτευση. Κατέβασα το κεφάλι και έσυρα το ατίθασο έλκηθρο σπίτι μου.

“Που είναι Γιώτα το μενταγιόν σου;”, η φωνή της μητέρας μου γεμάτη ανησυχία. Με μια κίνηση διαπιστώνω πως το φυλακτό μου έλειπε. Η μαμά έκλαιγε. Έκλαιγα και εγώ μαζί της επειδή το μενταγιόν ήταν δώρο της γιαγιάς μου. Το είχε χαρίσει στην κόρη της, στον σταθμό Λαρίσης, όταν ξεκινούσαμε το μεγάλο ταξίδι για το Μόναχο.

“Να το βάλεις στο μωρό μόλις μεγαλώσει λίγο”, της είχε πει.

Ήταν στρογγυλό και απεικόνιζε τον Παρθενώνα. Στην πίσω όψη του έγραφε:

“Θα είμαι πάντα κοντά σου. Η γιαγιά “.