Επιφώτιση στους Ανθρώπους

Οι τελευταίοι δυο μήνες, είναι εφιαλτικοί. Όχι μόνο παγκοσμίως, όχι μόνο εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, όχι μόνο εξαιτίας των λογαριασμών που αυξάνονται περισσότερο από το εισόδημα μας...αλλά είναι περισσότερο ένας τοπικός αγώνας, κυριολεκτικά τοπικός,  σαν ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ μου τοπικός.

Βλέπετε, σε καθημερινή βάση μπορώ να αντιμετωπίσω τις βλακείες του κόσμου: με την υπερθέρμανση του πλανήτη, χωρίς πτήσεις εξαιτίας της ηφαιστειακής τέφρας, με την εκκρεμή πτώχευση της Ελλάδας...

Αλλά εντάξει. Κανένα πρόβλημα. Τα καταφέρνω. Αλλά, όταν μια Χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ναι κ. Συντάκτη όλα με κεφαλαία παρακαλώ, δεν είναι τυπογραφικό λάθος) Που Λαμβάνουν Δισεκατομμύρια και Δισεκατομμύρια Από Άλλα Μέλη των Ευρωπαϊκών Χωρών Απλώς για να Τους Βγάλουν από τη Μεγάλη Μαύρη Τρύπα μέσα στην Οποία Μπήκαν, Δεν Μπορεί να Εξασφαλίσει σε Μένα και την Οικογένεια μου Με Ρεύμα εικοσιτέσσερις ώρες το 24ωρο – επτά μέρες την εβδομάδα...Μετά γίνομαι έξω φρενών.

Τους τελευταίους μήνες οι διακοπές ρεύματος είναι τεράστιες. Ώρες ολόκληρες κάποιες φορές. Το ψυγείο και η τηλεόραση των γειτόνων μου χάλασαν ταυτόχρονα. Και ξέρετε κάτι; Δεν ήταν σύμπτωση!

Βρήκαμε δυο ανθρώπους να κάθονται δίπλα σε ένα στύλο της ΔΕΗ πίνοντας καφέ, καπνίζοντας και γελώντας, όχι πραγματικά ενοχλημένοι με το γεγονός ότι τα σπίτια μας είχαν μετατραπεί σε κάτι μεταξύ ντίσκο του 1980 και χριστουγεννιάτικου δέντρου “εν θερμώ”, με όλους τους παράξενους ήχους να βγαίνουν από τις συσκευές μας και τα φώτα να αναβοσβήνουν συνεχώς.

Όταν ρωτήσαμε πόσο χρόνο θα πάρει να φτιαχτεί το πρόβλημα, ο ένας εκ των δυο μας είπε ότι ήλπιζαν ότι όλα θα πάνε καλά σε μια με δυο μέρες.