Μια Πτήση “Διαφορετική”

Δεν πέρασαν ούτε δέκα λεπτά από τότε που το αεροπλάνο μου απογειώθηκε από το Αεροδρόμιο Νίκος Καζαντζάκης. Μια υπέροχη μέρα έξω, σαν αυτές που μόνο η Κρήτη έχει. Βρήκα αμέσως και την θέση μου, δίπλα από μια μαμά που πάλευε τα δίδυμα της. Ως το Αμβούργο θα είχα άλλες 3 ώρες περίπου και έτσι αποφάσισα να διαβάσω ένα βιβλίο. Ας βρισκόταν βρε παιδιά κάποιος να μου πει ότι ένα αεροπλάνο γεμάτο νήπια σαν αυτό θα είναι σαν ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Είχα την θέση εξωτερικά στον διάδρομο ενώ οι άλλες δυο δίπλα μου είχαν καταλειφθεί από την “μάνα –κουράγιο” (του Μπερτολδ Μπρεχτ) που πάλευε εκτός από τα δίδυμα και ένα τρίτο πιο μεγάλο σε ηλικία.

Πρώτα μας έπεσε κάτω ένα γιαούρτι που συμπεριλαμβανόταν στο μενού και η τραγική μανούλα τα έκανε πιο θάλασσα στην προσπάθεια της να τα καθαρίσει.

Στα μπροστινά καθίσματα καθόταν ο κάπως πιο ήρεμος έως αναίσθητος θα έλεγε κανείς σύζυγος της με το μεγαλύτερο παιδί.

Περνώντας η ώρα και μη μπορώντας τα μικρά να ξεδώσουν άρχισαν να κουνάνε τα τραπεζάκια να ανοιγοκλείνουν τα καπάκια των παραθύρων και να τρέχουν στον διάδρομο πάνω κάτω. Οι φωνές τους φυσικά συνόδευαν κάθε τους ενέργεια και αυτό στα δικά μου εγκεφαλικά κύτταρα ισούταν με παρενέργεια.

Άρχισα να αγχώνομαι, έψαχνα απεγνωσμένα για ένα βλέμμα συμπόνιας από άλλον επιβάτη, αλλά παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειες μου ..τίποτα.

Πώς να γινόταν άλλωστε αφού όλοι είχαν και από ένα, δυο κουτσούβελα.

Έλεος θεέ μου, ας φτάσουμε επιτέλους !

Σηκώνεται ο πατέρας και ανοίγει την θέση αποσκευών πάνω από το κεφάλι μου. Βουρ και πέφτουν όλα τα περιοδικά πάνω σε μένα και στον μισοπιωμένο καφέ μου. Πάει και η μπλούζα. Έγινε πίνακας Ιμπρεσιονισμού με τάσεις Κυβισμού.

Ευτυχώς που κρατώ πάντα μια αλλαξιά ρούχα πρόχειρα γιατί δυστυχώς βρίσκομαι αρκετές φορές σε δύσκολες καταστάσεις. Όπως εκείνη,  που λάδωσα το σακάκι με το μενού και έτρεχα στο Μόναχο να βρω καθαριστήριο.

Επιτέλους, ο πιλότος μας ανήγγειλε την προσγείωση.

Ουφ, ανακούφιση. Άλλαξα και πουκάμισο μέσα στο 0,5 τ.μ. μπάνιο και έτοιμη για την αποβίβαση. Μια τελευταία τσιρίδα του πιτσιρικά δίπλα μου επειδή του’πεσε το παιχνίδι, και φτάσαμε. Όπου φύγει-φύγει εγώ .

Και έτσι που το σκεφτόμουνα έλεγα στον εαυτό μου πως τα δικά μου παιδιά δεν έκαναν έτσι όταν ήταν μικρά. Ή μήπως δεν θυμάμαι καλά; Λες;