Βλέποντας Τους Ανθρώπους Να Χορεύουν…

Μου αρέσει ο χορός, αν και ποτέ δε χορεύω. Ίσως είμαι πολύ ντροπαλή γι’ αυτό, αλλά στ’ αλήθεια χαίρομαι όταν παρατηρώ άλλους ανθρώπους να χορεύουν. Όπως είναι φυσικό, έχω πάει σε χορούς πολλές φορές. Ξέρετε, σε βραδιές λάτιν, έθνικ, τάνγκο. Σε μεγάλες αίθουσες μεγάλων ξενοδοχείων.

Όμως, όσο κι αν απολάμβανα όλους αυτούς τους όμορφους ανθρώπους να κουνιούνται και να κάνουν φιγούρες, κάτι δε μου πήγαινε καλά. Όσο κι αν μου άρεσαν τα φανταχτερά κοστούμια και τα υπερβολικά ψηλοτάκουνα παπούτσια –μα πώς κατάφερναν και στέκονταν εκεί πάνω;- κάτι μου χάλαγε τη στιγμή. Αλλά τι; Κάποια στιγμή σταμάτησα να πηγαίνω σε όλα κείνα τα θεατρικά πράγματα κι άρχισα απλώς να βλέπω ταινίες με χορευτές. Και ποιος δεν έχει δει το “Dirty dancing”, το “Πυρετός το Σαββατόβραδο” και το “Άρωμα γυναίκας”;

Μήνες πέρασαν από το πάθος μου για χορό και τυχαία βρέθηκα σε ένα καφέ στο κέντρο της πόλης. Με πληροφόρησαν πως κάθε Δευτέρα –και ήταν Δευτέρα- γίνονταν δωρεάν μαθήματα ταγκό. Οπότε για ακόμα μια φορά βρέθηκα να παρατηρώ ανθρώπους που χόρευαν. Η δασκάλα –γύρω στα τριάντα– ήταν εντελώς άβαφη, δε φορούσε ούτε φανταχτερά ρούχα, ούτε ψηλοτάκουνα παπούτσια. Δεν έμοιαζε καθόλου με δασκάλα. Ήταν κοντούλα, με ένα καθημερινό μπλουζάκι, τζιν παντελόνι και τα μαλλιά της πιασμένα πρόχειρα σε κότσο. Αυτό όμως που με εντυπωσίασε περισσότερο ήταν το γεγονός πως χόρευε ξυπόλητη!

Όμως, η σχεδόν άσχημη γυναίκα, ήταν εξαιρετική χορεύτρια! Καταρχήν, μάθαινε στους υπόλοιπους να χορεύουν με κλειστά τα μάτια. Και φανταστείτε πως κανείς δεν έπεφτε ούτε σκόνταφτε πουθενά. Όταν το μάθημα τελείωσε, ένας νεαρός άνδρας την πλησίασε και της ζήτησε να χορέψουν. Το πιο αταίριαστο ζευγάρι που είχα δει ποτέ! Αντίθετα με κείνη, αυτός ήταν ψηλός και όμορφος. Ξεκίνησαν να χορεύουν ταγκό στους ρυθμούς του πασίγνωστου τραγουδιού της Χαρούλας Αλεξίου. “Τα λεφτά μου όλα δίνω για ένα ταγκό κι ένα άγγιγμα σου κάτω από το τραπέζι…”.

Ήταν το ωραιότερο ταγκό που έχω δει στη ζωή μου!

“Είναι ζευγάρι;” ρώτησα τον ιδιοκτήτη του καφέ.

“Όχι”, μου απάντησε. “Τώρα γνωρίστηκαν”.

 Και πώς είναι δυνατόν να χορεύουν έτσι δυο άνθρωποι που δε γνωρίζονται, κολλημένοι ο ένας στον άλλο και με τα μάτια κλειστά σαν να είναι χρόνια ερωτευμένοι; Συγκινήθηκα τόσο πολύ από το θέαμα που μου ήρθε να βάλω τα κλάματα. Και μετά κατάλαβα… Ήξερα τι με είχε απωθήσει από όλους εκείνους τους χορούς που κάποτε πήγαινα. Δεν υπήρχε καμία μαγεία σε αυτούς! Οι άνθρωποι χόρευαν για να δείξουν πως ήξεραν να χορεύουν. Για να κάνουν επίδειξη των όμορφων κορμιών τους, των καλλίγραμμων ποδιών τους και των μοντέρνων χτενισμάτων τους. Δεν ένιωθαν τη μουσική μέσα τους! Χόρευαν με τα μάτια τους ορθάνοιχτα, παρατηρώντας τους άλλους αν τους θαυμάζουν! Ναι! Δεν υπήρχε καμιά μαγεία εκεί…

Το τραγούδι τελείωσε, ο νεαρός άνδρας φίλησε το χέρι της δασκάλας κι επέστρεψε ο καθένας στην παρέα του για το υπόλοιπο βράδυ, χωρίς να ξέρουν πως πέντε χρόνια μετά εγώ ακόμη θα τους θυμόμουνα και θα έγραφα ένα άρθρο για αυτούς.

Όσο για μένα, ακόμη δεν τολμώ να χορέψω κι ακόμη κοιτώ τους άλλους να χορεύουν. Αλλά κάποια μέρα, θα ήθελα να βρω εκείνη τη γυναίκα και να μου μάθει πώς γίνεται. Είμαι πάντως σίγουρη πως αν τη ρωτούσα εκείνη τη νύχτα θα μου είχε απαντήσει πως πρέπει να νιώσεις τη μουσική μέσα στην ψυχή σου κι όλα τα υπόλοιπα γίνονται μαγικά… Είναι αλήθεια. Όταν η μαγεία υπάρχει στη στιγμή, όλοι μπορούν να τη νιώσουν είτε ξέρουν να χορεύουν, είτε όχι!