Μπορεί να μην είναι η Ατλαντίδα, αλλά ακριβώς πώς και γιατί μια πόλη κάπου 40.000 τετραγωνικών μέτρων κατάφερε να βυθιστεί εντελώς είναι ερωτήματα στα οποία ελπίζει να απαντήσει μια ομάδα διεθνών αρχαιολόγων και ωκεανογράφων.

Θα συγκληθούν αυτό το μήνα στο χώρο της Παυλοπέτρης, στη νοτιοανατολική Πελοπόννησο, για να συνεχίσουν την εξερεύνηση και καταγραφή τους της αρχαιότερης βυθισμένης πόλης του κόσμου.

Το Έργο Υποβρύχιας Αρχαιολογίας Παυλοπέτρης, που διευθύνεται από τον Ηλία Σπονδύλη για το Ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού και τον Τζον Χέντερσον του Βρετανικού Πανεπιστημίου του Νότιγχαμ, στοχεύει να μάθει πότε η Παυλοπέτρη κατοικήθηκε, πώς χρησιμοποιήθηκε, και γιατί τα τεράστια ερείπια της βρίσκονται τώρα εντελώς κρυμμένα κάτω από τη θάλασσα.

Αποτελείται από ένα δίκτυο οικοδομικών συμπλεγμάτων, αυλές, δρόμους, τάφους και πετρόχτιστους τύμβους τα οποία είναι ορατά στον πυθμένα της θάλασσας σε ένα βάθος τριών με τεσσάρων μέτρων. Η παράκτια τοποθεσία του αρχαιολογικού χώρου, δυτικά της Νεάπολης μέσα στον Κόλπο Βάτικα, απέναντι από το νησί της Ελαφόνησου, υποδεικνύει ότι ήταν πιθανόν μια πόλη όπου κάποτε σύχναζαν ναυτικοί και έμποροι, και, σύμφωνα με τους ειδικούς, κατοικήθηκε πιθανόν από το 3500 π.Χ. μέχρι το τέλος της Εποχής του Χαλκού, περί το 1100 π.Χ.