ΜΙΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΔΑ ΓΙΑΤΡΟΣ
ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Της Δρ. Γουέν Φανουράκη,
Παθολόγος,
Ιατρική Φροντίδα Κρήτης

Ως Αμερικανίδα γιατρός που σπούδασε στο Σικάγο, δεν ήξερα τι να περιμένω όταν ο άνδρας μου, Μανόλης, κι εγώ αποφασίσαμε πριν δυο χρόνια να επιστρέψουμε στην πατρίδα του, την Κρήτη, μετά από 28 χρόνια απουσίας. Σπούδασα στην ιατρική σχολή στο Σικάγο, και άνοιξα το ιδιωτικό μου ιατρείο στα προάστια του Σικάγου. Ως παθολόγος, έκανα τα πάντα, από τις γέννες παιδιών, μέχρι τη φροντίδα των ηλικιωμένων... και τα πάντα ενδιάμεσα.

Ωστόσο, πήρα την απόφαση να συνεργαστώ με "εκείνους τους Έλληνες γιατρούς." Και το λέω αυτό χιουμοριστικά, επειδή η αντίδραση των φίλων μου και των συναδέλφων πίσω στην πατρίδα είχε ανάμικτες κριτικές. Κάποιοι ενθουσιάστηκαν και άλλοι ανησύχησαν εξαιτίας των ιστοριών που είχαν ακούσει γι' αυτούς τους "Έλληνες γιατρούς".

Όταν πρωτοξεκίνησα στην Ιατρική Φροντίδα Κρήτης στη Χερσόνησο, απλά παρατηρούσα από απόσταση. Οι πρώτες μέρες ήταν ένα σοκ για μένα εξαιτίας της ανεπισημότητας και τον "απλό τρόπο" ιατρών προς τους ασθενείς. Το μοναδικό μου σημείο αναφοράς είναι το περισσότερο επίσημο περιβάλλον της ιατρικής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό σύντομα ξεθώριασε επειδή τα προσωπεία είναι απλά αυτό...προσωπεία... και δεν είναι η πραγματικότητα.

Αυτοί οι γιατροί με τους οποίους δουλεύω στο πλάι τους έξι μέρες την εβδομάδα είναι πραγματικοί ήρωες. Δεν είχα ιδέα πόσα χρόνια και θυσίες πρέπει να περάσουν για να εξασκήσουν το επάγγελμα που αγαπούν. Στις Ηνωμένες Πολιτείες,  μου πήρε 12 χρόνια προηγμένης παιδείας για να ολοκληρώσω το ιατρικό μου πτυχίο και την ειδικότητα. Έτσι στις Ηνωμένες Πολιτείες οι περισσότεροι γιατροί ασκούν την ιατρική και προχωρούν με τις ζωές τους ενώ βρίσκονται ακόμη στα 30-κάτι. Εδώ, χρειάζονται τουλάχιστον 20 χρόνια πριν ξεκινήσει η ζωή ενός γιατρού ... βρίσκοντας τους στα  40+ όταν έχουν στην ουσία ολοκληρώσει τις σπουδές τους. Αναρωτιέμαι αν θα είχα απαντήσει στο εσωτερικό μου κάλεσμα για την ιατρική αν ζούσα στην Ελλάδα εκείνη την εποχή. Αυτό το σύστημα θα αποθάρρυνε τους περισσότερους Αμερικανούς γιατρούς από την αρχή. Ωστόσο, αυτοί οι γενναίοι άνδρες και γυναίκες αφιερώνουν τη ζωή τους για να ασκήσουν αυτό το θαυμάσιο επάγγελμα, γνωρίζοντας ότι θα πρέπει να θυσιάσουν περισσότερη από τη μισή τους ζωή για να φτάσουν εκεί... μια ευγενής προσπάθεια, για τα δεδομένα των περισσότερων ανθρώπων.

Υπάρχει μια τέχνη στην άσκηση της ιατρικής εκτός από την επιστήμη. Όλοι μας παγκοσμίως μαθαίνουμε το κομμάτι της επιστήμης, αλλά είναι η τέχνη της ιατρικής που ποικίλλει από γιατρό σε γιατρό. Πώς μαθαίνουμε να ακούμε τους ασθενείς με όλες μας τις αισθήσεις, και όχι μόνο με το μυαλό μας, είναι ανώτατο στο να μαθαίνουμε πώς να κάνουμε διάγνωση. Αυτοί οι γιατροί δεν ασκούν μόνο καλή ιατρική...ασκούν εξαιρετική ιατρική. Τους έχω δει να κάνουν διάγνωση σε ασθενείς με τέτοια δεξιότητα και ακρίβεια ώστε, ξέρω, ότι οι πρώην μου συνάδελφοι στο Σικάγο θα ήταν εξίσου εντυπωσιασμένοι. Δεν μιλάω για πράγματα όπως τα κοινά κρυολογήματα, μιλάω για τόσο σπάνιες ασθένειες που ο μέσος όρος των γιατρών θα χρειαζόταν εβδομάδες για να κάνει διάγνωση, ή θα μπορούσε και να τους ξεφύγει εντελώς.

Έχω δει τούτους τους γιατρούς να καταλαβαίνουν ανωμαλίες όπως εγκεφαλικές αιμορραγίες, όγκους στο κεφάλι, μολύνσεις σε περίεργα σημεία, ακόμη και όταν ο ασθενής έχει ελάχιστα, ή και καθόλου, συμπτώματα.  Αυτή είναι η πραγματική τέχνη της άσκησης της ιατρικής. Το να ακούς όχι μόνο αυτό που σου λέει ο ασθενής, αλλά να ακούς αυτό που σου λέει το σώμα τους και η σωματική εξέταση. Έχω δει ορθοπεδικούς που αντιλαμβάνονται σπάνια κατάγματα ή ανωμαλίες στους τένοντες, καρδιολόγους που ακούν την καρδιά ενός ασθενή με την ακρίβεια ενός βιολονίστα, παιδιάτρους που γνωρίζουν όταν ο "απλός πονόλαιμος" ενός παιδιού δεν είναι ένας απλός πονόλαιμος, ειδικευόμενους και παθολόγους που γνωρίζουν πότε θα σταματήσει να χτυπά η καρδιά κάποιου, ακτινολόγοι που "βλέπουν" μακρύτερα από μια ακτινογραφία ή έναν υπέρηχο, και χειρούργους που μπορούν να ράψουν τραυματίες πριν οι ασθενείς συνειδητοποιήσουν τι συνέβη.

Αυτοί είναι οι "Έλληνες γιατροί" με τους οποίους συνεργάζομαι, και νιώθω ταυτόχρονα και να με τιμά και να με καθιστά προνομιούχο που εργάζομαι μαζί τους. Και ξέρω ότι όλοι τους θα έκαναν τον Ιπποκράτη να αισθάνεται πολύ υπερήφανος.