Τζακποτ

Κάποια από τα αγαπημένα μου βράδια είναι όταν είμαι έξω με τις φίλες μου για ποτό. Είναι συνήθως μια ενδιαφέρουσα μείξη τύπων. Κατάγονται από παντού. Ελλάδα, Ολλανδία, Γερμανία, Αυστρία, Αγγλία, Καναδά. Ούτε η ηλικία παίζει ρόλο...η πιο μικρή είναι 18, και η μεγαλύτερη είναι 60. Το μόνο πράγμα που όλες  απαιτούμε είναι θετική στάση  και διάθεση για πάρτι.

Οι περισσότερες από εμάς έχουμε παιδιά, κάποιες έχουν συζύγους ή φίλους, έτσι δεν βγαίνουμε νωρίς, πρέπει να φροντίσουμε πρώτα για το δείπνο...συνήθως βγαίνουμε στις 10. Πίνουμε, χορεύουμε, πίνουμε λίγο περισσότερο και συζητάμε. Οικονομικά, θρησκεία, πολιτική, φίλες με προβλήματα και άνδρες. Αν είμαι ανυπόφορα ειλικρινής, που σκοπεύω να είμαι, περισσότερο μιλάμε για άνδρες. Συγνώμη παιδιά.

Μια νύχτα πρόσφατα, άρχισα να βλέπω το θέμα από άλλη οπτική γωνία. Πρώτα απ’ όλα, σκέφτηκα ότι ήταν καταπληκτικό που οι φίλες μου υποστήριζαν τους συζύγους τους. Βέβαια, κι’ εγώ συνήθιζα να κάνω το ίδιο. Απίστευτη αφοσίωση και λόγια αγάπης: “Δεν με πειράζει να του φέρνω τον καφέ (5 φορές τη μέρα, υποθέτω), εργάζεται τόσο σκληρά”. Ή : “Χρειάζεται να χαλαρώσει (κάθε μέρα) με τους φίλους του μετά τη δουλειά. Ή : “ Εγώ φταίω που παίρνει βάρος, δεν μαγειρεύω αρκετά υγιεινά (λες και τον ταΐζε με το ζόρι)”.

Λοιπόν, αυτά με έκαναν να σκεφτώ, γιατί, οι περισσότερες φίλες μου δουλεύουν με πλήρες ωράριο και πληρώνουν αρκετά από τα έξοδα του νοικοκυριού τους. Και οι περισσότερες έχουν δυο παιδιά να προσέχουν. Όλες τους μαγειρεύουν καθημερινά και το 75 τοις εκατό φροντίζουν από μόνες τους το νοικοκυριό. Και, όταν δεν το κάνουν αυτό κάνουν τον ταξιτζή, πηγαίνοντας και παίρνοντας τα παιδιά από το σχολείο ή το καράτε ή τα μαθήματα μουσικής ή τα μαθήματα αγγλικών τρεις  φορές την εβδομάδα. Αν δεν υπάρχουν παιδιά στη μέση, σας διαβεβαιώνω ότι φροντίζουν άλλα σημαντικά θέματα “του ζευγαριού” όπως φορολογικές δηλώσεις, ή επιχορηγήσεις, ή για το άδειασμα του βόθρου ή για την επισκευή του πλυντηρίου...ενώ του φέρνουν ταυτόχρονα τον καφέ.