Έχουμε το δικαίωμα ελευθερίας λόγου, το δικαίωμα να διαδηλώνουμε ενάντια σε κακές αποφάσεις, το δικαίωμα να απεργούμε όταν αισθανόμαστε ότι μας κακομεταχειρίζονται. Έχουμε το δικαίωμα να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας...

Τι κάνουμε;

Ποθούμε αντί να αγαπάμε, και όταν ποθούμε για κάτι άλλο απλώς πάμε και το κυνηγάμε...γονείς εγκαταλείπουν τα παιδιά τους στην πορεία. Κάνουμε φίλους και τους κακομεταχειριζόμαστε παραμελώντας τους με έλλειψη αλήθειας και ηθικής και μετά τους ξεχνάμε. Δουλεύουμε και γκρινιάζουμε ...για τις ώρες, τους μισθούς, τους εργοδότες μας, αλλά δεν κάνουμε κάτι να βελτιώσουμε την κατάσταση μας. Όταν πεθάνουμε δεν λέμε: Ας ήταν να είχα εργαστεί περισσότερο...

Ψηφίζουμε, όχι για τις παρατάξεις που μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο μας, αλλά γιατί έχουμε έναν γνωστό ή συγγενή, ή γιατί είναι οικογενειακή παράδοση. Λέμε ότι μας αρέσει, συχνά χωρίς κάποια λογική μόνο επειδή μας αρέσει να ακούμε τους εαυτούς μας να κομπάζουν, πληγώνοντας πολλούς ανθρώπους στην πορεία. Θα πιστέψουμε σε οτιδήποτε αρκεί να έχουμε προσωπικό όφελος, όπως συγχώρεση.

Γεμίζουμε τις εφημερίδες και τα περιοδικά με ιστορίες που αφήνουμε άλλους να λογοκρίνουν, αφήνουμε την Πετρούλα να μας λέει τον καιρό.

Και κάθε φορά που πεθαίνει κάποιος ήταν σε αυτοάμυνα...