“Wake me up when September ends… (Green Day)

Σεπτέμβρης. Ένας από τους μήνες που αγαπώ και μισώ την ίδια στιγμή. Ο μήνας που συμβολίζει για μένα την αρχή και το τέλος ταυτόχρονα. Αγαπημένος και μισητός. Γεμάτος αντιθέσεις –όπως όλα όσα αγαπώ και μισώ στη ζωή…

Οπότε, άλλο ένα καλοκαίρι έφτασε στο τέλος του κι άλλο ένα φθινόπωρο αρχίζει. Για άλλη μια φορά οι διακοπές τελείωσαν και ξεκινά μια χρονιά υποχρεώσεων. Κι όσο πιο σύντομα αυτές οι υποχρεώσεις ξεκινήσουν, τόσο περισσότερο θα σκέφτομαι το καλοκαίρι που πέρασε…

Τα παιδιά θα στριγγλίζουν κι εγώ θα νοσταλγώ την ερημική παραλία του Αγίου Αντωνίου. Το σώμα μου θα είναι στο σχολείο, αλλά το μυαλό μου θα ταξιδεύει πολύ- πολύ μακριά, σε κάποιο Σαββατόβραδο που ενώ κοίταζα τον ουρανό συνειδητοποίησα για ακόμα μια φορά πόσο περισσότερα αστέρια έχει ο ουρανός της εξοχής, από κείνο της πόλης!

Αυτή τη χρονιά, όλα συνέβησαν γρήγορα. Το Πάσχα ήταν νωρίς κι εξαιτίας αυτού, όλα ήταν νωρίς. Όλα μου φάνηκε πως πέρασαν τόσο γρήγορα… Οι απόκριες, οι διακοπές του Πάσχα, η σχολική χρονιά…όλα πέρασαν σαν ένα άνοιγμα-κλείσιμο του ματιού. Έτσι και το καλοκαίρι…

Για να πω την αλήθεια, προτιμώ το χειμώνα. Δε μου αρέσει η ζέστη του καλοκαιριού και οι παραλίες που βουλιάζουν από τον κόσμο, μα όταν έρθει ο Σεπτέμβρης, νιώθω πως θα μου λείψουν όλα αυτά. Παράξενο, έ; Φαντάζομαι τις μέρες που θα κάνει τόσο κρύο, ώστε δε θα θέλω να βγω έξω από το ζεστό μου σπίτι και θα μου λείπει αυτή η ζέστη που απεχθάνομαι!

Και για όλα αυτά, φταίει ο Σεπτέμβρης. Ο μήνας της μετάβασης. Από τη ζέστη, στο κρύο. Από τις διακοπές, στη δουλειά, σε ακόμα μια κουραστική χρονιά, με πρωινά ξυπνήματα και φασαρία. Σε ακόμα μια χρονιά κακών πολιτικών, οικονομικών προβλημάτων και δυσάρεστων ειδήσεων.

Κι όταν έρχεται το βράδυ…εύχομαι να ξυπνήσω, όταν ο Σεπτέμβρης θα έχει τελειώσει…