Δεν είναι πως σ’αγαπώ...

Της Βάσως Δανέζη-Λαμπρινού

Δεν είναι πως σ’αγαπώ,
είναι που μοιάζεις
με κείνα τα παλιά, τα ρημαγμένα σπίτια,
κι έχεις εκείνα τα παράθυρα
τα ακόμα γαλανά, τα ξεχασμένα
ν’ ανοίγουν-την ερημιά-
να κλείνουν-την ερημιά-
και δεν είναι πως σ’αγαπώ,
μα όλο σκέφτομαι νάβρισκα το κλειδί-
δέ θ’ άφησες να σου το πάρουν-
θάτρεχα μια στιγμή μέσα σου
να κλείσω τα γαλανά παράθυρα
να μη χτυπάνε άλλο στο βοριά,
να κάτσουμε μέσα οι δυο μας
να μ’ εμπιστευτείς
νάμαστε μόνο οι δυο μας
και να τα λέμε, να τα λέμε...

NEVER AGAIN

By Mike Shepherd

 Did I look a fool?
I supped some beer last night.
It must have been the ouzo.
Was I in a fight? 

 I feel like I've been trampled
By a size-twelve marching horde,
Or squashed whilst I was sleeping,
By a fifteen-tonner Ford.

 My head is full of dinner gongs,
My stomach's full of lead,
My limbs want to reject me.
Oh can't I stay in bed?

 I've tried the patent cures,
Sour cream and raw eggs,
A fizzy thing, some green stuff.
Please, nor more my body begs!

 The alarm clock starts it's clanging,
In my bed I cannot stay.
I'll never touch another drop!!
[Not 'till lunchtime, anyway]

ΧΑΡΑΓΜΑ

Της Δρ. Ευτυχίας Καπαρδέλη

Η καρδιά χτυπά ακόμα              
βαδίζω πλάι σε ακίνητα νερά
αστερισμοί στην αγκαλιά
μου κλέβουν τα χείλη  τα φιλιά

Λάμπω σε μια αστρική βροχή
ντυμένη ΘΑΥΜΑΤΑ
μεγαλώνω σε μια αχτίδα φωτός
στο πέρασμα σου Θεέ μεγαλώνω

Πεσμένα φύλλα
λαβωμένα γυμνά
στα μισόκλειστα βλέφαρα
του κόσμου
η αφόρητη αλήθεια

Coin on the Floor

By Kay Farsaraki

I noticed just now, there is a coin on the floor…
Am wondering, where, oh where, it might have been before.
Peso, euro, cent? Who knows…
Who used it and for what…do you suppose?

Fee for a christening performed by the local priest?
Purchased a funeral plot for someone deceased?
A tip to a waitress from a rich ship owner?
Gambled and lost by a drug addicted loner?

Perhaps an entrance fee to the new water world.
To win a prize toy at the park, it was hurled?
Given to a street person who was down on his luck?
Paid to a farmer for a loquacious quacking duck!

Spent a few years in some child’s piggy bank?
Or buried in a jar by some miserly old crank?
In the scarf of a traveler, begging on the street?
Pocketed by the hotel maid as she shook the bed’s sheet?

No doubt has traveled countless miles about the globe.
Mysterious past doth remain despite my curious probe.
Nevertheless, a special place in my antique desk drawer
‘Twill serve as a safe refuge for that coin on the floor.

Και δόθηκα...

Της Βάσως Δανέζη-Λαμπρινού

Παίζεις, καρδούλα,
παίζεις τ’ όνομα μου
μπάλα στο δωμάτιο
κι αφήνεις το σκοινάκι
κι αμολιέμαι
αλήτικο σεργιάνι
στο ταβάνι σου!...
Μην έρχεσαι πιότερο!
Έτσι σε θέλω τώρα:
το παιδί μου
που άφησε το σκοινί
και δόθηκα
στον ουρανό του!...

Ξημέρωσε  πάλι

Της Δρ. Ευτυχίας Καπαρδέλη

Ξημέρωσε  πάλι
η πόρτα της νύχτας
έκλεισε
γεννιέται το φως
Χριστόψωμα στου
Ήλιου τα χέρια
για αυτούς
που πεινούν
για τα ορφανά παιδιά
ένα  χαμόγελο και μια
ζεστή αγκαλιά

Πάνω από τον κόσμο
η πόλη γέμισε με ουρανό
το γαλάζιο τρύπωσε
στο σπίτι του Θεού
εκεί που κρύβεται
η Αιωνιότητα….
και η ανταμοιβή
μπουκέτα καλοσύνης

Με το χρώμα από τους
κήπους της αγάπης την
ελπίδα βάφω
και από τα κρίνα
μοιράζομαι το μύρο
ξημέρωσε πάλι..
αμέτρητα χέρια
μοιράζουν την ανθρώπινη
καρδιά
μοιράζουν την ψυχή
μοιράζουν την αγάπη

THE FLOWER

By Gill Kirkby

On stark hostile land, nature’s at hand
Bringing much warmth, an odd shower
From one humble root, emerges a shoot
Which grows to a single tall flower.
As petals uncoil, then nothing can spoil
Proud beauty, bright colour, strong scent
Dancing with grace, the sun on its face
Alive on poor soil nature lent.
With lessening sun, a new season’s begun
And each scattered seed is a tear
Its lifespan has ended, as nature intended
Establishing hope for next year.

Ο Πόνος Της Μάνας

Της Ελένη Μαγιάκου

Στο βλέμμα σου η θέληση, στο σώμα σου η νιότη,
Χρώμα, ζωή, πόνος, γιατί η ανάσα σου η πρώτη,
Θα’θελα να’χες χρόνια πολλά να ζήσεις μαζεμένα,
Μα άλλος αποφάσισε να φύγεις από μένα.

Με ρώτησε κανείς ποτέ τι θέλω για να ζήσω,
Στολίδια, πλούτο, χρήματα, τι θέλω να ζητήσω,
Εσένα θέλω αγόρι μου, τα μάτια σου να βλέπω,
Κι όταν εκείνα με κοιτούν, όλα θα τα αντέχω.

Μα άλλος αποφάσισε να φύγεις μακριά μου,
Τα χέρια μου σου άπλωσα, δε τα’ βλεπες καρδιά μου,
Μίλα μου γιέ μου, κοίτα με, ή πάρε με μαζί σου
Αντάμα η πνοούλα μου μαζί με τη δική σου.                   

AN AGE THING

By Margaret Lever

 I’m sure I’ve heard you say that
once or twice before
Is that the telephone that’s ringing?
or is someone at the door.

 What shall we have for dinner?
What shall I make for tea?
And did I buy all the shopping,
Cos I’ve lost my list you see.

 Now where did I put my glasses?
and have you seen my keys
They were here just a second ago
will someone help me please?

 Is this the onset of dementia?
or am I going mad.
No it’s just an age thing,

Thank goodness…I’m really glad……..

Ο Καπνιστής

Της Βάσως Δανέζη - Λαμπρινού

Ένα πικρό πρωϊνό – του σχεδιασμού
κ’ ύστερα ένα – της προετοιμασίας ∙
ένα – του δρόμου…
Πολλά – της αιφνίδιας πλήξης!
Ένα – για σένα
που βάδιζες μέσα μου όλη τη νύχτα
δυό – ενός αύριο που αναμένεται ίδιο
κάποιο ενδεχόμενο – μιας ανησυχίας
ένας σωρός – των αναβολών.
Μένει κάποιες μνήμες να θαμπώσω
Και να βαστάξω το πόσο αργεί
τ’ αναμενόμενο…

 Βράδυασε. Ένα – του ύπνου
Πάντ’ αναπάντεχα σκληρή
η έκλειψη της μέρας…
Το τελευταίο γλυκύτερο –
για να ονειρευτώ…

Imagining

By Ivas

The long-legged spider:
    assuming the seat of its
        consciousness is
in the button of the body.
But why not the seat in the
    legs?
How strange to think there might
not be a concentrate of
        consciousness
but,
concentric consciousness!

Από την συλλογή ποιημάτων

Της Μαρίας Διδάχου

Ναυαγός εγώ.
Κύμα εσύ.
Στη ράχη σου ταξιδεύω.

Καυτός ήλιος,
 η ματιά σου.
Στάχτες το κορμί μου,
ταξιδεύει με τις ανάσες σου.

RESURRECTION

By Jane Sharp

Sigh, Messiah, agony of the cross
Howl out your heart for death’s shadows to fall
Cry rusty nail, and let twisted minds drown
Let the blood of slaughter steep Calvary
Weep moldy wood with the stench of decay
From hacked bodies of war, cracked sin-stained skulls
Sting shining blade, and slice a crimson cull
Splatter gut-gore carnage, barbarous tribe
Burn torch of night, illuminate the sky
Flood putrefied badlands oriflamme dawn
Rise in the light, the snake-cast left behind
And wait, smooth peach, for the resurrection

Η στιγμή

Της Μαρίας Δασκαλάκη

 Λίγο φως εισχωρεί απ’ τις γρίλιες,

τόσο λίγο, σαν το λίγο που αφέθηκα γύρω σου

Μια μικρή στιγμή

Μια λέξη

Ένα ξεχασμένο χάδι

Μια σταγόνα ιδρώτας χαράζει το μέτωπό σου

Η ματιά μου στο ρολόι

Ο ήχος του δείκτη

Ένα ακόμη χαμένο δευτερόλεπτο

Μια ανάσα της μυρωδιάς σου στο μισοσκόταδο

Μια φευγαλέα στιγμή που έγινε ήδη ανάμνηση

Τόσα χρόνια λες πως με χρειάζεσαι,                             

   μα εγώ θα προτιμούσα να μ’ αγάπαγες μονάχα για μια στιγμή.

Οι αλήθειες αποσυντίθενται πάνω μου,

   όπως το παρατημένο μήλο στο τραπέζι της κουζίνας

Εγώ -ξαπλωμένη ανάσκελα- προτιμώ να είμαι ένα παράνομο «θέλω»,

   παρά το νόμιμο «πρέπει» σου.

Ένα «ίσως» που δεν προσέχω

Ψάξε για άλλη λέξη

Βρες μια λέξη για να σε βάλω μέσα στη λύπη μου,

   χωρίς να φοβηθείς το βάθος της.

Κι έπειτα, φιλάς την παλάμη μου

Κίνηση που κρατάει ακριβώς τρία δευτερόλεπτα

Κίνηση που αξίζει όσο χίλια «μου έλειψες» κι άλλα τόσα «σ’ έχω ανάγκη»

Μια απόδειξη ότι νιώθεις.

Όχι με λόγια,

μα με βλέμματα και με σιωπές.

Ό,τι ζω μαζί σου, μοιάζει να κρατάει μια στιγμή

και τι να προλάβεις να χωρέσεις μέσα σε μια στιγμή…

Στιγμή που κρατάει λιγότερο από μια στιγμή

Στιγμή που μακάρι να κρατούσε αιώνες

Μια στιγμή.

Είμαι δικιά σου μονάχα για μια στιγμή.

Μια μικρή φευγαλέα στιγμή…

Μια τόση δα χαμένη στιγμή…

My Shepherd Friend

By Jane Sharp
 
You were in your best light that day
As you posed with the great curly horned ram
Surrounded as you were by all that chinkling
And the silent eclipse of eagles in the eye of Uranus
With only tall crags and the vee of the gorge
And the hush of the wind as it passed to the sea
 
You were for me a valiant cavalier
With that angular stance of a proud Hussar
And I could see you in a braided jileko
With the flash of steel in your cummerbund
No doubt your boots were handmade
In the mountains
 
And later all those qualities of chivalry blazed
When you shared souvlaki and a glass of beer
With the old priest Nicodemus at Selinari
 
We cooled our hands under the fountain flow
Imprinting the ocean with our friendship

 
ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΟΥ ΜΑΘΗΤΗ

Της Βασιλικής Αλεξάκη-Χρονάκη

Το ποίημα απαγγέλλεται στο YOUTUBE
από την Εύη Καρβουνάκη 

Είμαστε και δεν είμαστε
σχολείο τελειωμένο,
από την τάξη έρχομαι
και στην κορφή πηγαίνω.     

 Έξι τα παραρτήματα
γύρω, τριγύρω, πέρα
τα πόδια μου πιαστήκανε
καθημερνώς μια τρέλα.

Χάνεται ο καθηγητής,
πάει σε άλλη τάξη,
τρέχει ξωπίσω ο μαθητής,
γρήγορα να προφτάσει.

Θέλω να έχω το μετρό
στην πόρτα μου αραγμένο,
όταν θα κάνω θεατρικό
να το’χω να πηγαίνω,
στις αίθουσες μου τις προκάτ
που κι άλλοι τις γυρεύουν,
τ’απέναντι Γυμνάσια
που μπαλωμένα στέκουν.

Θε’ μου κι αν γίνει ένας σεισμός
κανένας δε μας σώζει,
αφού τη στατικότητα
κανείς δε βεβαιώνει.

Περνούν οι ώρες οι κενές
αδέσποτες και πάνε
κι εμείς χωρίς καθηγητές,
σκεφτόμαστε τις εκδρομές
που πρόκειται να πάμε.

Να πάμε λέμε στη Βουλή
παράπονα να πούμε,
μα πιο καλά Λαζόπουλο
τον πόνο να ξεχνούμε.

 Ήρθε καινούρια υπουργός
να βάλει λίγη τάξη,
αρκεί για το σχολείο μας
λόγια άλλα μην τάξει.

Λύση στο αίνιγμα:
Καλλιτεχνικό σχολείο Ηρακλείου
            

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Της Έλεν Στέφι από Κοκκίνη Χάνι

Μια πεταλούδα τριγυρνά μες τα στενά δρομάκια,

Ο ήλιος είναι μακριά, μα το σκοτάδι φαίνεται να είναι πιο κοντά.

Γυμνή απο μιλιά, ακούραστα ζητά να της δώσουν πίσω

Τα παλιά της τα φτερά.

Φωτιά μπροστά της σταματά…σύρνει φωνή..

Κατέβα βροχή από ψηλά και από το πέπλο του ουρανού,

Σύννεφο στείλε ν’ανεβώ  κι αν το σύννεφο αρνηθεί,

Στείλε το άστρο της αυγής.

Και ο ουρανός σαν με κοιτά, ταυτότητα ζητά,

Μα εγώ την ψάχνω από τα δεκαεννιά.

Από την Συλλογή Ποιημάτων

της Μαρίας Διδάχου

 Κοχυλάκι
θα ’θελα να ήμουν.
Στους ωκεανούς να τριγυρίζω.
Στις χούφτες σου να καταλήγω.
Στη μαλακή άμμο να βυθίζομαι.
Στα δίχτυα των ψαράδων να μπλέκομαι.
Να λάμπω στον καλοκαιρινό ήλιο.
Να φυλακίζω ήχους της θάλασσας στο βάθος μου.
Να σπάω, σα γυαλί, κάτω από
μια δυνατή πατούσα.
Να γίνομαι ανάμνηση
και κάθε κομμάτι μου
να έχει κάτι να πει,
κάτι να θυμίζει.

Dreams
From the Vine-covered Pergola
On a Starry Night

By Kay Farsaraki

 I bridle white horses, saddle a star, gallop toward the moon
While freeing up my racing heart to find a sleeping wild spirit within to chase un-traveled dreams.  As I follow the light of Moonbeams my joyful laughter is accompanied by tingling nerves while knowing anything can happen.
I sing off key to accompany an unheard nocturne
Knowing invisible listeners will neither notice nor care.
Have untamed breathing; am dewy eyed at awesome
Sight of frilly Queen Anne’s lace on glowing moonstones
Along the way.
Gradually, churning clouds of angst are gently stilled.
Perfect purity flows in abundance this night with the
Moon and stars. It silently sprints a timeless distance,   
Sprinkling incandescent healing and leaving anger and
Ugliness wafting away.
The moon touches heaven with a soft angelic kiss
Igniting memories of hidden willow dreams and
Days long ago when two young hearts meshed as one.
Smile inducing memories, filled with love and
Echoing laughter, will linger still on the morrow. 
In the starlit night air under the pergola lurk gusts of
Ripe promise; producing fresh hope for unexpected possibilities in Dazzling days to come. While absorbing the delicious jasmine-Scented, breeze, I hum with contentment. ‘Tis sweet; these alone-time magical moments.

Ο ΠΟΘΟΣ

Του Μιχαήλ Κουφαλιτάκη από Γούβες

Μια ιστορία σε έμμετρη εκδοχή, για την "οικογένεια" του κ. Πόθου, για την συναισθηματική μάχη που δημιουργεί συχνά πυκνά στο "είναι μας", αυτό που βασανίζει μικρούς μεγάλους νέους και γέρους...

 Μελαγχολία δυστυχιά  πόνος ελπίς αγάπη γράφω εδά ποιήματα μ' ένα  στυλό από δάκρυ.

 Ο πόθος είναι ποθητός το λέει τ' όνομα του όμως είναι και ύπουλος και μπλέχνουν τα παιδιά του

 Η κόρη του η αγάπη μας πολλές φορές ενδίδει σε πειρασμούς και ύστερα βρίσκεται μες την δίνη..

 Ο έρωτας ο γιόκας του τα σιγοντάρει όλα σου δίνει ελπίδες ν' αγαπάς μια μαραμένη βιόλα

 Χαρά λένε την κόρη του την πιο μικρή απ' τις δύο, αυτή που ζει στα μακριά με τον καημό για Θείο

 "Καημός" μεγάλος μ΄ έβρικε και μένα Θείε Κ., κ' άραγες γιατί τυραννάς τα ευχάριστα μου νιάτα;

 Πίκρα λένε την γυναικό του Θείου του καημού μου παντρεύτηκαν και έκαναν για γιο το βάσανο μου

Μοναχογιός στενάχωρος έρημος μαυροφόρος, που τ' όνομα του έγινε τραγούδι από όλους

 Δέκα 'ναι τα αισθήματα που γραψα μέχρι τώρα αυτά ένιωθα τα πέρασα σε ένα χαρτί προς ώρα, έπεται και συνέχεια όμορφη μαυροφόρα και μ' άλλα συναισθήματα που θα βρεθούν μπροστά μου μα κοπελιά δεν το 'θελα να δεις την συμφορά μου...........

Time's Track

By Ivars Balkits

    If I lose track of time, is it a train
I lose or an elephant
    on a wild Safari of time? Is it
that the trains run on time, or that
    time has passed
    since I've seen any
elephant icky? I ask this in the name of those
who ask about those
phenomena and who have a sense of honor.
    (Meant to say "humor," but "honor"
will do.) And if
    If I board the plane of time
and it has tracks, it must
be a skywriting plane, no?  I miss
all sense of that. That is, what time
is sensed with...
Nose or
?

 
Στη μνήμη της Μαρίας Χρονάκη

THE CAT

Gill Kirkby

My name is Smudge, I’m about a year old
I’ve white paws and tortoiseshell fur
My siblings all died, and I really cried
When two humans held me - I’d purr.
I had a cat friend who had kittens
She lost them, she left, I was sad
When two of mine died, again I just cried
The humans were there - I was glad.
They fed me,- the toms ate the cat food
I was thin, so they fed me inside
I ate from a plate, it really was great
I was pregnant again - but they died.
The humans still care, they still feed me
But I’ve changed, I don’t often purr
I’m quite often mad, and a little bit sad
I’m Smudge, with the tortoiseshell fur.

Αργοπεθαίνω…

Της Αναστασίας Ξηρού
(μαθήτριας καλλιτεχνικού σχολείου Ηρακλείου)

 Αργοπεθαίνω…μέρα με τη μέρα
Τα σωθικά μου καίγονται
Κάθε μου κύτταρο νεκρώνει
Η αγκαλιά μου μαύρισε
Χάθηκε το γαλάζιο
Ξερνάω πετρελαιοκηλίδες και πίσσα
Ό,τι μ' αγγίζει μολύνεται κι αυτό
Η παραλία που κάποτε με καλωσόριζε, με φτύνει
Βοήθεια άνθρωποι
ΠΝΙΓΟΜΑΙ 

Untitled

By Christos Fournaris
(student at the Iraklion School of Arts)

An island is an island
Rock solid to the core
Composed of stone, it sits alone
Upon an ocean floor.

The creatures below the surface
Are brilliant ones, indeed
Without a second thought
They find access to what they need.

Below the water's surface
A brilliant world goes on
All that matters is survival
No sense of right or wrong.

The peace and serenity thrive
As waves crash against the shore
Not many know they're alive
Though there are millions more.

Δια Της Εις Άτοπον Απαγωγής…

Της Μαρίας Δασκαλάκη

 Δεν είμαι σπίτι για να στοιχειώνομαι
Ούτε παιδάκι για να φοβάμαι
Πλησίασέ με να δεις πώς υψώνομαι
Δως μου χαπάκια να δεις πώς κοιμάμαι
Δεν είμαι δωμάτιο για ν’ αερίζομαι
Ούτε και δέντρο για να ψηλώνω
Άγγιξέ με να δεις πώς ζαλίζομαι
Πες μου «όχι» να δεις πώς θυμώνω
Δεν είμαι άγγελος για να μη φθείρομαι
Ούτε και σίδερο για να μη σπάω
Κοίτα με πάλι, δες, διαμαρτύρομαι
Ψηλάφισέ με να δεις πού πονάω
Δεν είμαι απάντηση για να δίνομαι
Ούτε σπηλιά για να είμαι άδεια
Τύλιξέ με δεις πώς ανοίγομαι
Κι άφησέ με να δεις τα σημάδια
Δεν είμαι άλλη για να με σέβεσαι
Ούτε είμαι λάθος για να λυπάσαι
Δεν είμ’ εκείνη που θα παντρεύεσαι
Ούτε εκείνη που θα θυμάσαι
Γιατί όλο χάνομαι μέσα στο πλήθος
Κι όλο γκρινιάζω και θυμώνω
Μέσα στα μάτια μου ζει ένας μύθος
Για να ξεχνάω να μεγαλώνω, να δυναμώνω,
να μετανιώνω…

Cast Away

By Kandace Pagonis

I lie alone and think of love and life.

I cannot let you win this time.

I need to be a warrior and take on this battle of stones.

Why do you change your face?

When do you feel the causes I look for?

I wait for the freedom, but it's only the silver bars heavy around my soul.

You fill my mind with I love you, but I hear only fear in the wind.

Why shall I wait for this change?

I need to tread on. As the snow blows over my soul shall it be, Thy cold will forever freeze my heart. The sun's beams can only melt this anger, only through the sea and the sun will I be cast free.

REST, WHILE YOU MAY

By Bob Jones

I spent the night at the top of Mount Ida

The Gods allowed me to sleep

But not for long

ANGEL

By Steve Briggs

Oh beautiful angel on the wall
You are so elegant, graceful and tall
Spread out your wings
Like a beautiful dove
And embrace this home
With your spiritual love
Bless them all and keep them pure
Keep them all, safe for evermore
Please care for this family
And share your love
For all to see
In your motherhood

Από την συλλογή ποιημάτων

Της Μαρίας Διδάχου

Σαν να πέθαναν όλοι
στη γειτονιά που περπατάω.

Μόνο τα τακούνια μου
θυμίζουν τον ήχο της ζωής.

Μόνο η ανάσα της θύμησής σου,
περνάει, σαν θρόισμα,
ανάμεσα από τα κιτρινισμένα φύλλα των δέντρων,
που προσπερνώ.

A SMILE FOR ALL

By Steve Briggs

Smiling is infectious you can catch it like the flu
When someone smiled at me today
I started to smile too
I walked around the corner
And someone caught my grin
When I saw him smiling
I realised I had passed it on to him
I thought long and hard about that smile
And realised its worth
A single smile just like mine
Could travel around the earth
So when you're down do not frown
Just think of all the funny clowns
So let us start a day with a smile
Don’t let it go undetected
We’ll start a new epidemic quick
And get the whole world highly infected

ΤΟΥ 2008 - 2008 ENTRIES

Ήρθες…

(Εφηβικές μου θύμισες)
του Π.Δ.Μ

Ήρθες, όταν μέσα μου ήταν όλα άδεια … και με  γέμισες.
Όταν ζητούσα λίγο φως στης μοναξιάς μου τα σκοτάδια… και με φώτισες.
Ήρθες, και έφερες μαζί τον οίστρο, τον παλιό μου τον χαμένο…
σα Μούσα ενός αρχαίου ποιητή, σ’ αναζητούσα στο δικό μου πεπρωμένο.
Ήρθες, κι άνοιξε πάλι τα φτερά της η ψυχή μου… και σ’ αγκάλιασε…
φουρτουνιασμένη θάλασσα η ζωή μου, κόπασαν οι άνεμοι με ‘σένανε κι αγάλιασε.
Ήρθες και ήταν ανοιχτή για σένα  της καρδιάς μου η θύρα, μα πές μου όμως το γιατί,
φιλί από τα χείλη σου ακόμα δεν επήρα;

To My Sister

by Hanne Birk

ΟΤΑΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Της Τζέιν Σαρπ    

Όταν μπορώ  να γράψω ένα ποίημα στα ελληνικά

Θα μιλήσω για τo καύσωνα τα καλοκαίρια,
Όταν κοιμάμαι το απόγευμα.

 Θα μιλήσω για τους κρύους χειμώνες
Όταν η μυρωδιά του καμένου ξύλου με ακολουθεί.
Θα μιλήσω για το φθινόπωρο
Όταν οι αγρότες φαίνονται κουρασμένοι.

 Θα μιλήσω για την άνοιξη
Όταν αναπνέει ο Θεός ζωή σε όλα.

 Και Θα σας πω πως νιώθω
Όταν κοιτάζω τα αστέρια
Στο φωτεινό ουρανό.

 Πως νιώθω όταν ακούω τα πουλάκια
Στην ψηλή μαρκίζα.

Πως νιώθω όταν αγκαλιάζω τα δέντρα.

 Και θα σας εξηγήσω γιατί είμαι ερωτευμένη με την Ελλάδα.

 Εν τω μεταξύ θα καθίσω στη σκιά,
Οι λόγχες των ακτινών του ήλιου
Μου θυμίζουν τον Αχιλλέα.

Jazz at Last

Ivars Balkits.

The boozey wood
wind section and footsteps
of the piano, and the hollows
of her voice scaling the flat
and sharp and whole
of the canyon, the brushes
dimpling the still pool,
lazily clefting, the scrabble
of the cool keys to an
unlocked rhythm, thrumming a sodden
deep-shaded bass as the fingers
cataract into the deep-shaded evening,
and throatly the deep carps'
beheaded lips breathing,
as slipping through the strings,
buds, seeds, popping
guitar.

Οκτώβρης

Του Γιώργου Κοκκινίδη

Ξενώνας ΑΛΚΥΟΝΙΔΑ

1^η μέρα ο πόνος γλυκός

3^η φουρακόγατος

4^η και 5^η όνειρο

όλες οι άλλες είναι

σε ασχήμια βολεμένες

πλέκουσαι τα δρώμενα

του μήνα.

Ο χρόνος δε που έρχεται

σε λόγια μεταφράζει το παρόν.

Fall Afternoon Beside The Sea

By Kay Farsaraki

With the touch of the gentle rain and the cool wind licking my face

I was drawn beyond the deserted seashore.

Under a curtain of palms my frayed nerves were quieted

as I sought shelter in that protected corridor.

I spent that afternoon, sitting there quietly

upon my wet sandy throne.

Proved to be my salvation, my time of cleansing;

My cares with the wind were blown.

As the mist lifted away in that world of secret miracles

glistening droplets of bright hope drifted past.

Crete, the isle of light, although exquisite…seductive

also blinding and suffocating …in contrast.

Those refreshing drops of rain were visine to my soul.

With the wind I breathed life once more.

In those moments I became a young frisky pup.

Gone was yesterday’s ailing dinosaur.

The soundless sea meshed into the horizon

as another dusk softly slipped through.

Its heatless glow wrapped scarves about the sunset

seeking rose-colored clouds to drape blue.

Reluctantly, I turned away from this sea lavender vision

to return from whence I came.

With my spirits renewed, I silently shouted,

“Farewell again, o brilliant flame”

Ταξιδεύουμε

Της Βασιλικής Παπουτσάκη

στα σύννεφα διέκρινες το σκελετό ενός πλοίου
το βάφτισα Givaeri*
έβγαλα δυο εισιτήρια κατάστρωμα
και
παραδομένοι στο ανοιξιάτικο αεράκι
πλημμυρισμένοι από έρωτα
σκεπασμένοι  από τα χέρια μας
τυλιγμένοι από ευχαρίστηση
ταξιδεύουμε

θρασίτατα χαμογελώ στο πέλαγος
γαλανό , όχι πιο ωραίο από τα μάτια σου
ειρωνικά χαμογελώ στον ήλιο
καυτός , όχι περισσότερο από την ανάσα σου.

ταξιδεύουμε
εκεί που δε  χρειάζεται να μου δώσεις
-με γέμισες από την  ύπαρξη σου-
εκεί που θα σου δίνω χωρίς να ζητάς

ταξιδεύουμε
δεν ψάχνουμε λιμάνι ν αράξουμε
έχουμε την ψυχή μας
δεν θέμε κάβους να δέσουμε
έχουμε το κορμί μας

* Givaeri= Θησαυρός

A Love So Strong

By Cara Quinones

I picture you laying there sleeping.

So peacefully you lay there.

I picture us laying there, together,

snuggled up nice and close.

Fighting for the warmth of the blankets

and each other.

Laying in each other’s arms, gently

we succumb to a love so strong,

a love so powerful.

It drains us of all our energy, yet

fills us with that need for more.

An inclination to go on, giving

all that we have to give, yet,

in return, only asking for

more of each other.

Στα ανάκτορα του Όρους…

Του π. Δημητρίου Μιχούδη

Λάμπει το καλντερίμι στο γλυκοχάραμα…
και οι άγγελοι ανοίγουνε τ’ ανάερα φτερά τους
και η σκήτη μοιάζει χρυσοπλούμιστο σεράι
στο αντιφέγγισμα του φωτοδότη ήλιου.

Ουράνια γη και γήινος ουρανός τα χώματα του Άθωνοςτα Άγια...
Του Παραδείσου παρυφή, η κορυφή του Όρους της Ελπίδας …
Θείοι καρποί βλασταίνουνε στης Μάνας μας το ανθόσπαρτο περβόλι…

Μεσουρανούν οι αγγελόσχημοι αητοί του γέρο Άθωνα...
και θεία ρείθρα ρέουν απ’ τα μελιστάλακτά τους χείλη
και ξεδιψάει μεμιάς το άνυδρο του κόσμου το παρτέρι…

Μιλάει το τάλαντο γλυκά στην άγρυπνη ψυχή του διαβάτη…
Και σαν θα ‘ρθει το σούρουπο, το Άγιον Όρος ντύνεται μανδύα πορφυρένιο
και οι ρασοφόροι άγγελοι ερμητικά, σου φαίνεται σφαλίζουν τα φτερά τους.

Μια σιωπή απέραντη τον Άθωνα κυριεύει…
και το φεγγάρι πρόβαλλε με τ’ ασημένιο στέμμα,
και η Παναγιά Βασίλισσα στ’ ανάκτορα του Όρους,
όπου κι αν είσαι σε κοιτά με γελαστό το βλέμμα.

Άγγελοι,  αγγελόσχημοι  =  Εννοούνται οι μοναχοί του Αγίου Όρους.
Σκήτη (στο Άγιον Όρος) =  ένας μοναχικός οικισμός με Κελιά (σπίτια), που κατοικούνται από έναν ως δέκα μοναχούς και έχουν μικρό ναό, στον οποίο τελούν τις καθημερινές ακολουθίες τους.
Παρυφή = σύνορο, όριο
Παρτέρι= κήπος
Ανάκτορα του Όρους =  Εννοούνται τα μοναστήρια του Αγίου Όρους

Seaside at dawn 

By Kay Farsaraki 

Cool quiet pastels
light clouds prepare the palette
birds paint the first strokes